Doğu Perinçek, Fethullah Gülen Cemaati'ne karşı Tayyip Erdoğanla ittifak yapacağı şeklindeki yorumları, "F Örgütü, bir yasadışı yeraltı örgütü. Bu örgütün üzerine yürüdüğünüz zaman göreceksiniz Tayyip Erdoğanlara da iş uzanacak" yanıtını vererek yalanladı.
İşçi Partisi Genel Başkanı Doğu Perinçek, CNN Türk'te Cüneyt Özdemir tarafından sunulan 5N1K programına konuk oldu. Sözlerine, CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu'na yapılan yumruklu saldırıyı kınayarak başlayan Doğu Perinçek, Yeni Akit Gazetesi'ne verdiği röportajda Fethullah Gülen Cemaati'ne karşı Başbakan Tayyip Erdoğanla ittifak yapacağını söylediği iddialarına açıklık getirdi.
Doğu Perinçek konuyla ilgili olarak, "F Örgütünü kazıyan eylemin yanındayız, Tayyip Erdoğan'ın kökünü kazıyacak bütün eylemlerin yanındayız. Bunlar arasında bir seçimimiz yok. F Örgütü, bir yasadışı yeraltı örgütü. Bu örgütün üzerine yürüdüğünüz zaman göreceksiniz Tayyip Erdoğanlara da iş uzanacak" açıklamasını yaptı.
Fethullah Gülen Cemaati ve AKP arasında bir seçim yapmadıklarını vurgulayan Perinçek, "Biz bu kavganın taraflarının hiçbirinin yanında değiliz. Biz halkın yanındayız. Bu kavga AKP ile F Örgütü arasında bir kavga değil. Bu kavga, Türkiye halkı ile bu iki yapı arasında. Türkiye'nin tepesine ABD'nin savaş takvimine göre getirilmiş insanlar var. Bir de vatanını kaybetmeme mücadelesi veren bir millet var. Biz bu milletin yanındayız" şeklinde konuştu.
'Abdullah Öcalan diye bir şahıs yok'
Çözüm süriciyle ilgili konuşan Doğu Perinçek, "Abdullah Öcalan bir şey söylemiyor, Hakan Fidan söylüyor. Kamuoyu şunu iyi tespit etsin. Abdullah Öcalan diye bir şahıs yok. Hakan Fidan diye bir onu söyleten kullanan merkez var, MİT var. Öcalan çok açık bir şekilde MİT'in avucunda" diye konuştu.
'PKK silah bıraksın, genel af çıkar'
Doğu Perinçek, müzakere görüşmeleri hakkında da açıklamalarda bulundu. Perinçek, PKK'nın silah bırakıp Türkiye'nin bütünlüğü içerisinde hareket etmesi durumunda bir genel affın çıkabileceğini söyledi. Perinçek şöyle konuştu: "Bugün PKK, silahları bıraksın, örgütü dağıtsın, bir genel af çıkaralım. PKK ile görüşerek Türkiye'nin hiçbir sorununu çözemezsiniz. Ama şunu dersiniz. Silahları bırakın, Türkiye'ye iade edin. Biz de genel af çıkaralım. Bu bir kanundur, bir programdır."
'Çağırdınız da röportaj vermedim mi?'
Cüneyt Özdemir, Doğu Perinçek'e neden tahliye olduktan sonraki ilk röportajlarından birini Yeni Akit gibi kendisine karşıt, hatta kendisini hedef almış bir gazeteye verdiğini sordu. Doğu Perinçek, kendi fikirlerini öğrenmek isteyen yayınlar arasında fikirleri bakımından ayrım yapmama prensibi olduğunu belirtti.
Perinçek konuyla ilgili olarak, "Siz beni çağırdınız da size röportaj vermedim mi? Ben çıktıktan sonra birkaç tv benimle görüşmek istedi. Ben söz verdiğim halde, yukarıdan talimat geldi, seçime giden ortamda Doğu Perinçekle konuşamayız dediler. Benim bir prensibim var. Benim için Akit Gazetesi okuruyla CNN Türk izleyicisi arasında bir fark yok. Hepsi benim yurttaşım. Benim görüşümü kim öğrenmek istiyorsa onunla konuşurum" dedi.
Doğu Perinçek etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Doğu Perinçek etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Doğu Perinçek'ten TİP önerisi
İşçi Partisi Genel Başkanı Doğu Perinçek, tahliye sonrası dönemi, seçim çalışmalarını, yöneltilen eleştirileri, önümüzdeki dönem nasıl bir Türkiye kurulacağını ve yeni hedeflerini Yurt gazetesine anlattı.
İşte Doğu Perinçek'in Yurt gazetesine verdiği söyleşi:
"Ergenekon davasında tahliyeler gerçekleştikten sonra bazı kişiler "Kin gütmeyeceğiz, eskiye sünger çektik" açıklamaları yaptı. Siz ve Merdan Yanardağ ise, "siyasal öfkenizi" koruduğunuzu söylediniz. Bu iki eğilim arasındaki fark nedir?
Kin gütmeyeceğiz mesajlarının açık bir anlamı var. Belli adreslere yollanan mesajlar. Aramızda bir sorun yok sizinle mücadele etmeyeceğiz mesajlarıdır bunlar. Çok yanlış buluyorum. Tabii bu mesajlar bir örtü, bir ambalaj altında veriliyor. Kin güzel bir şey değil, ilkel toplumdan kalan bir durum. Siyasal bir mesajı güzelce ambalajla sundular. Türkiye halkının tepesinde birTayyip Erdoğan-Abdullah Gül saltanatı var. O saltanatı yıkacağız. "Kin gütmeyeceğiz" mesajı verenler, aslında o saltanata tabi olduklarını söylüyorlar. Saltanat sahipleri de bu mesajları alıyor. Bu "kin gütmeyeceğiz" mesajının karşıt seçeneği "kin güdeceğiz" değil. Biz Türkiye halkını bağımsızlığa, özgürlüğe ulaştıracağız ve saltanattan kurtaracağız. Biz onurlu bir hedef koyuyoruz. Sırf yıkan, sırf anti bir hedef değil, bir çözüm üretiyoruz. Çözüm nedir? Bağımsız, özgür, halkçı, emeğin Türkiyesi. Ve bunu yapmak için de, ABD'nin Türkiye'nin tepesine oturttuğu BOPeşbaşkanlığından kurtulmamız ve onların iktidarını yıkmamız gerekiyor. İkincisi şu: Eğer bir hukuk devleti olacaksak, bu gladyonun geçmiş dönemde tertiplediği suçları elbette yargılayacağız. "Kin gütmeyeceğiz" lafları aynı zamanda, "Biz hukuku uygulamayacağız" anlamına da geliyor. "Gladyoyla barışığız" anlamına da geliyor. Gladyo Türkiye'nin yer altındaki yasa dışı hükümetidir. NATO tarafından Türkiye devletinin içine, polisin, yargının, kısmen ordunun içine yerleştirilmiştir. Gladyodan kurtulmadan Türkiye'de ne özgürlük olur, ne bağımsızlık olur, ne demokrasi olur.
Sadece AKP'den kurtulmak yeter mi peki? Sıcak para diktatörlüğünü de yıkmak gerekmez mi, bu yapıdan kurtulmak için? Bir altüst oluşa gereksinim yok mu?
Çok güzel uyardınız. Elbette, AKP'nin ekonomik adı, sıcak para diktatörlüğüdür. Bunlar kim? Sıcak para komisyoncuları. Vurguncular. Ortaçağ hakim sınıflarının kalıntıları. Tarikat rantçılarıdır. Bunların kurduğu bu sıcak para diktasını yıkmadan, önümüzdeki dönemde karnımızı doyurmamız mümkün değildir. Çünkü büyük bir ekonomik deprem geliyor. O ekonomik depremin nedeni sıcak para diktası. Biz bu sıcak para diktatörlüğünün yıkmazsak işsizlik alabildiğine artarak, ülke bir kaosa girecek, sanayisi daralacak, tarımı daha feci durumlara düşecek, ithalat kısıtlanacak, hayat pahalılığı daha da çekilmez bir hale gelecek, halk yığınları açlığa itilecek.Onun için bu sıcak para diktasını Türkiye önümüzdeki dönem yıkacak. Bu diktatörlüğün sonuna geldik.
Bu diktatörlüğü yıkacak en önemli dinamik Haziran ruhu dediğimiz ve geçen yıl gerçekleştiği halde halen varlığını ciddi bir biçimde hissettiren halk ayaklanması değil mi?
Elbette, bu diktatörlüğü yıkacak olan dinamiğin ekseni, özü Haziran ayaklanmasıdır. Haziran'daki ayaklanma basit bir eylem falan değildi. Ben hiçbir zaman o direnişi Gezi parkı direnişi diye adlandırmadım. Çok güzel ifade ettiniz. Bu ayaklanma ağaçla başladı ama bambaşka bir yere gitti. Kimileri bu kuvvete orta sınıf dedi, beyaz yakalılar dedi. Hayır. Bu hareket bir emekçi hareketidir. Çoğu ücretli işçilerdi. Emekçi ailelerin çocuklarıydı. Ezici çoğunluğu emekçiler, işsizler, yoksullar ve onlarla birlikte hareket eden cumhuriyet aydınları, Cumhuriyet gençliği. Bu kuvvet, Türkiye'nin geleceğini belirleyecek kuvvettir. Burada bir sınıfsal bileşim de ortaya çıktı: İşçi sınıfı, köylülük, esnaf, zanaatkar ve milli sermayeye uzanan geleceğin Türkiye'sini kuracak sınıfların bileşimi de, Haziran ayaklanmasında ortaya çıktı. Türkiye'de önümüzde, milli sermayeyi yanına çekmeyen bir işçi hareketinin iktidar olma şansı yoktur. Bu doğrudan doğruya bir iktidar sorunudur. "Milli sermayeyi düşman olarak göreceğim sermayeye karşı savaşacağım" anlayışı yanlış. Lenin öyle mi diyor? Lenin diyor ki, 20. yüzyılda emperyalizm çağına girdik ve bu çağda baş çelişme ezen milletler ile ezilen milletler arasındaki çelişkidir. Devrim Doğu'ya kaymıştır. Rusya, Çin, Kamboçya, Vietnam, Laos, Küba... Devrim buralarda oldu. Asya'da oldu, Latin Amerika'da oldu. Yoksa Avrupa'da olmadı.
MHP tabanını oluşturan ana gövde, ülkeyi bu hale getiren Türk-lslam sentezinin asli unsurlarından biri değil mi sizce?
Eskiden öyleydi. O geride kaldı. Biz kiminle devrim yapacağız. Halkla. Halk kitleleri orada, burada, şurada dağılmış biçimde. Elbette o insanları dönüştürerek, kazanarak birleşeceğiz. CHPnin tabanı da dönüştürülmeye muhtaç değil mi? Hatta biz kendimizi bile mücadele içinde dönüştürmeyecek miyiz? Şimdi MHP'nin tabanındaki insanlar, birçok sol örgütün tabanına göre daha yoksul, daha emekçi, vatan toprağına bağlı insanlar. Biz onları dışlayan politikalarla hiçbir yere varamayız. Ayrıca şunu da bilelim. Solun tarihi Türkiye'de milliyetçilik ile sosyalizm iç içe, birlikte, aynı örgütlerde yeşermiş büyümüştür. Bu politikayı üretmezsek hükümet olma şansımız olmaz.
Bu isimler arasında Mustafa Suphi ve Behice Boran'ın olmaması dikkat çekiyor. Neden yok?
Mustafa Suphi'nin olmaması çok doğal. Çünkü Mustafa Suphi TKP'yi Rusya'da kurdu. Ne Şefik Hüsnü, ne Reşat Fuat, ne Hikmet Kıvılcımlı Mustafa Suphi'yi kendi kökleri olarak kabul etmezdi. Ben onlarla konuşan birisiyim. Bizim kökümüz 23 Eylül 1919 günü Şefik Hüsnü'nün kurduğu Türkiye İşçi Çiftçi Köylü Sosyalist Fırkası. Mustafa Suphi'nin savaş esirleriyle kurduğu TKP örgütünün devamı yok. Ordan bir şey devam etmedi. Yurtdışında parti kurulmaz. Mustafa Suphi değerli ve yiğit bir insandır, büyüğümüzdür, hayatını vermiştir. Ama kendi halkıyla, emekçileriyle birleşmek isteyen bir gelenek, yurtdışında kurulan bir partiyi kabul etmez. Yurt dışında parti kurulmaz. Ne Lenin'in Rusya'sında, ne Mao'nun Çin'in de parti kurulmaz.
Yarım asır sonra TİP adını oy pusulasında görecek miyiz?
Bunu ilk defa size söylüyorum. Evet göreceğiz. Bunları kendi aramızda konuştuk. Seçimlerden sonra kendisini bu geleneğe bağlayan ya da bağlamayan ama iknaya açık olan arkadaşlarımızın, örgütlerimizin önüne bu öneriyi götüreceğiz. Aramızda konuştuktan sonra hepimizin katıldığı bir kongreyle ve hepimizin kabul ettiği bir programla Türkiye'nin önündeki devrime TİP adıyla önderlik edelim.
Nasıl hükümet olacaksınız peki? Yol Haritanız Nedir?
30 Mart yerel seçimleri bittikten sonra, Türkiye'nin gelenekleri doğrultusunda devrime öncülük edecek ve sol-sosyalist geleneği taşıyan Türkiye İşçi Partisi'ni kuracağız. Şefik Hüsnü, Hikmet Kıvılcımlı, Nazım Hikmet, Reşat Fuat, Mehmet Ali Aybar, Mihri Belli geleneği temelinde solu birleştireceğiz. Solun birleşmesi için çabamız olacak. Türkiye İşçi Partisi 1950'larda hepimizin partisiydi. Hepimiz üyesiydik. Bizim kuşak TİP'in üyesiydi. Şimdi birçok partide eski TlP'liler var. Veya çocukları var. TİP'li ailelerden gelen kuşaklar var. Türkiye İşçi Partisi adı da çok güzel. Sınıfsal bir anlamı da var. Türkiye vurgusu var. Biz İşçi Partisi adında Türkiye adını sakladık. Neden? Çünkü bu büyük birleşme gerçekleşirken, sol ve sosyalist gruplarla birleşirken Türkiye adını yeniden çıkartacağız ve Türkiye İşçi Partisi adıyla bir araya geleceğiz. Bunu ilk kez size açıklıyorum. Seçimlerden sonra bunu gündeme getireceğiz. Geleneğe vurgu yapıyorum. Buna dikkat edin. Adını da Türkiye İşçi Partisi olarak değiştirelim ve böylece devam edelim diyorum. Bu gelenek bir omurga, bir eksen. Bu geleneğin bir teorisi ve programı var. Bu fikirler Şefik Hüsnü'nün, Hikmet Krvılcımlı'nın, Reşat Fuafın, Mehmet Ali Aybar'ın, Mihri Belli'nin fikirleridir. Ben onlardan öğrendiğimi size aktarıyorum. Bizim kökümüz Şefik Hüsnü'nün İstanbul'da kurduğu partidir diye saptadılar."
“Sol”un Perinçek düşmanlığının nedeni
Türkiye siyasi mücadele tarihinde önemli şahsiyetlerden biri de Doğu Perinçek'tir. 70 yaşında olan Perinçek'in yaklaşık 15 yılı hapishanelerde geçti. Sosyalist liderlerden 22.5 yılını mahpuslarda geçiren Hikmet Kıvılcımlı, anlaşılan yerini Perinçek'e bıraktı. Perinçek'in Genel Başkanlığı'nı yaptığı İşçi Partisi, 60'lardan beri varlığını hâlâ sürdürürken, bu süre içerisinde Meclis'e girmese bile muhalefetin en azılı tarafı oldu. Mahpuslarda geçirdiği 15 yıl bunu net olarak ortaya koydu. Egemen sınıflar, Perinçek'i sadece dört duvar arasında hapsetmekle kurtulacaklarını sandı, ancak yanıldıklarını yaşayarak gördüler. Perinçek'in savunduğu fikirler, o dört duvarların dışına taştı, mücadelelerde parça oldu. Egemen sınıflar buna karşın devrimci partiyi ve liderini, halk kitlelerinden koparacak yöntemleri de ardı ardına kullandı. Kontrgerillanın en önemli silahlarından biri olan ve savaşın yüzde 95'i olarak tanımladıkları "psikolojik harp" devreye sokuldu. Sol içi çelişkiler de burada yoğun olarak kullanıldı.
"Psikolojik harp"in amacı ne?
Kontrgerilla teorisinin babası sayılan CIA uzmanı David Galula, "psikolojik harp"in amacını şöyle açıklıyordu: "Psikolojik harbin gayesi, asiyi muhtelif gruplara ayırmak, halk kütleleri ile asi liderlerinin arasını açmak ve ekseriyete sahip olmaktır."
Galula'nın "asi" diye ifade ettiği tabiki de emperyalizme ve işbirlikçi sermayedar sınıfa, iktidarına karşı mücadele veren milli kurtuluşçular ve devrimcilerdi. Dikkat edilirse Galula, "asiyi bölmek" ve "asi ile halk arasını açmak"tan bahsediyor. Türkiye'de sürekli bölünen bir "solun" olması da kontrgerillanın faaliyetlerinin ne derece etkili olduğunu göstermesi bakımından dikkat çekici. Mücadele eden devrimciler ile halkın arasını açmak için bu yönde faaliyet yürüttükleri de diğer bir konu başlığı.
Temel malzeme yalan
General Sabri Yirmibeşoğlu, "Muharebe, düşmanın beynini ele geçirmek demektir" der. Aynı General şunları da belirtir: "Askeri yönden psikolojik harp; vurucu hava gücü, topçu ve avan gibi önemli neticeler doğuracak bir silahtır. Her alanda asıl hedefin insanların beyni olduğu kabul edilmekte ve beyinler etki altına alındıktan sonra, mücadelenin kazanılmasının son derece kolay olacağına inanılmaktadır."
Kontrgerilla propagandasının, yani psikolojik harbin temel malzemesi yalandır. Kontrgerilla tarafından yapılmış eylemlerin devrimcilerin, yani "asinin" üzerine atılması yanında, iftira ve karalama çok geniş ölçüde başvurulan araçlardır.
Perinçek'e karşı yürütülen psikolojik savaş argümanlarından birkaçı
Doğu Perinçek'in küçük yaşta geçirdiği hastalık sonucu bir ayağının kısa kalmış olması bile kontrgerilla tarafından kullanıldı. "Doğu Perinçek'i, Deniz Gezmiş vurdu", "Doğu Perinçek'i, İbrahim Kaypakkaya vurdu", "Doğu Perinçek'i, Mahir Çayan vurdu" gibi yalanlar ortaya saçıldı. Bu önderler ile Perinçek arasında bir husumet varmış gibi yansıtılarak, İşçi Partisi'nin kitleselleşmesi engellenmeye, yeni kuşak solcular ise böylece partiden uzak tutulmaya çalışıldı. Kontrgerilla bununla yetinmedi. Sol, 70'ler döneminde Sovyet Rusya'ya göbek bağı ile bağlıydı. Perinçek ise, o dönem Rusya'nın kapitalizme dönüş sürecine girdiğini tahlil etti ve bu görüşü her platformda savundu. Marksistlerimizin karakaplı kitaplarında sosyalizmden kapitalizme geri dönüş gibi teoriler yoktu. Bugün Sovyet Rusya'nın çökmüş olması Perinçek'in teorisini de doğruladı. Ancak o dönem, solun Sovyetlere taptığı bir dönem diyebileceğimiz bir atmosferde, Perinçek'lerin bu tavrı hoş karşılanmadı. Perinçek'e yönelik "CIA ya da MİT ajanı" ifadeleri piyasalara sürüldü. Bugün bile bu gibi ithamlarda bulunan şahsiyetler maalesef var. 15 yılını mapuslarda geçiren birinin "ajan" olduğunu düşünecek kadar şaşkın "sosyalist"lerimiz var maalesef.
Özellikle son dönemde MİT Kontrterör Dairesi Başkanı Mehmet Eymür'ün yaymaya çalıştıkları yalanlara sarılır oldu "sosyalist"lerimiz. Kontrgerilla'nın yaydığı yalan rüzgarlarına kanatlarını bırakan "sosyalist"lerimiz, durdukları yere iyi bakmalı. Kontrgerillaya maşa olanlar, kendi içindeki bölünmelerle "sol"a en büyük darbeyi yapanlardır aslında dersek yanlış olmaz.
Aşırı solun en azılısı
1970'li yıllarda MİT'in Ankara Atatürk Orman Çiftliği'ndeki Marmara Köşkü'nde devlet tarafından bir brifing verildi. Komünizme karşı mücadele ekseninde verilen bu brifingde Türkiye'deki sağ ve sol örgütlerin ideolojileri, amaçları vs. anlatıldı. Brifingde Doğu Perinçek'in genel başkanlığını yaptığı Türkiye İhtilalci İşçi Köylü Partisi de ele alındı. Brifingde Perinçek'e ilişkin, "Aşırı sol cephenin genç teorisyenlerinin en azılısı, en teşkilatçısı Doğu Perinçek'tir" ifadesi kullanılıyordu. Egemen sınıfların Perinçek düşmanlığı, o çetin mücadeleler döneminden bugüne kadar uzandı.
Hem ABD düşman hem "sol"
Barış Pehlivan ve Barış Terkoğlu'nun yazdığı "Sızıntı, Wikileaks'te Ünlü Türkler" kitabında ABD'nin Perinçek düşmanlığı da göze çarpıyor. Amerika'nın Irak tezkeresini çıkartmaya çalıştığı bir dönemde en büyük muhalefeti yapan Aydınlık Dergisi ve Ulusal Kanal gibi yayın organlarıyla birlikte İşçi Partisi oldu. Hatta Tayyip Erdoğan, Meclis'te tezkere oylaması yaparken, tezkere "hayır" diyenlerin Perinçek'e oy verdiği anlamı taşıyacağını ifade ederek, tezkereye karşı mücadelede Doğu Perinçek ve İşçi Partisi'nin etkisini itiraf etmiş oldu. ABD'nin o dönem Kuzey Irak'a yerleşerek, Türkiye ve Ortadoğu'yu parçalayan "Büyük Ortadoğu Projesi"ni gerçekleştirmek için PKK ile yaptığı görüşmeler ortaya çıkarıldı. ABD Büyükelçisi Robert Pearson, ABD'ye çektiği telgrafta, bu haberin kaynağının Perinçek olduğunu ifade ediyor, Perinçek hakkında "solcu-milliyetçi at sineği" ifadesi kullanıyordu.
Şimdi soruyorum size: Bugüne kadar ABD'nin karşı olduğu bir "MİT ya da CIA ajanı" var mıdır, gören oldu mu?
İşte "sol" içinde Perinçek'e karşı yürütülen karalama kampanyalarının bir amacı var. Bu amaç kontrgerillanın kitle ile öncü parti arasına kalın duvarlar örerek, egemen sınıfların tahtını sallayacak halk hareketlerini önlemek. Kendini "sosylalist", "komünüst", "solcu" olarak niteleyenler, kontrgerillanın bu tuzaklarının parçası olmamalıdır. Araştırmalı, sorgulamalı, karşı tarafa iddia edilen şeyleri sormalıdır. Aksi takdirde kontrgerilla ile aynı tarafa düşmek, ABD gibi Perinçek düşmanlığında bir olmak, solculuk değil piyonluk olur, aman dikkat!
Tekin Tek (23 Kasım 2012)
Kemalistler.net
Perinçek, Öcalan ve Küçük
Türkiye, Ergenekon davasındaki “Deniz” adı gizli tanığın Şemdin Sakık olduğunun ortaya çıkmasını ve Sakık’ın Ergenekon davasında dile getirdiği iddiaları tartışıyor. Şemdin Sakık, Ergenekon davası sanıklarından İşçi Partisi Genel Başkanı Doğu Perinçek ile Prof. Dr. Yalçın Küçük’ün PKK lideri Abdullah Öcalan’la olan görüşmeleri üzerinden, pek çok farklı iddiada bulunuyor. Sakık, her ne kadar “Ergenekon” diye bir örgüt bilmediğini ve tanıklığının bu konuda olmadığını ileri sürse de, Perinçek ile Küçük’ün Öcalan ile görüşmeleri üzerinden yaptığı “PKK’nın birinci dönem koordinatörü Perinçek ve ikinci dönem koordinatörü Küçük’tür” suçlamaları, çoktan “Ergenekon-PKK ilişkisi” yorumlarının bir kampanyaya dönüşmesine yol açtı. Şemdin Sakık’ın suçlamaları arasında, Perinçek-Öcalan görüşmesinden sonra PKK’nın şiddeti artırdığı ve Yalçın Küçük’ün “PKK’ya silahlı eğitim verdiği” gibi iddialarda bulunuyor.
Odatv olarak, Şemdin Sakık’ın iddialarını, konuya en hâkim isim olan, sürgündeki Kürt yazar Günay Aslan’a sorduk. Günay Aslan, Siirt’te Kasaplar Deresi’ndeki, faili meçhul cinayetler sonucu öldürülenlere ait toplu mezarı ilk kez haberleştirme cesaretine sahip bir gazeteci olmasının yanı sıra, bir dönem Doğu Perinçek’in öncülük ettiği Sosyalist Parti bünyesinde mücadele etmiş olması ve yine Doğu Perinçek çevresinin öncülüğünde yayımlanan 2000’e Doğru dergisinde yer almış olmasıyla da biliniyor. Yazdıkları nedeniyle aldığı bir hapis cezası sonrası Almanya’ya giden Aslan, yirmi yıla yakın süredir sürgünde yaşıyor. Günay Aslan, Prof. Dr. Yalçın Küçük’ün Paris’te sürgünde olduğu dönemde Med TV’de çıktığı programların sunuculuğunu da yapıyordu. PKK’yı, Doğu Perinçek’i ve Yalçın Küçük’ü en iyi bilen Kürt yazarlarından biri olan Günay Aslan’ın, Ergenekon davasında Şemdin Sakık’ın ileri sürdüğü iddialara ilişkin açıklamaları şöyle:
Perinçek-Öcalan görüşmesi Kürtlerin kucaklandığı olumlu bir sürecin sonucudur
“1980’lerin sonunda bir Sosyalist Parti süreci vardı. Sosyalist Parti sürecine Doğu Perinçek ve çevresi öncülük ediyordu. 12 Eylül öncesi dönemdeki birtakım hatalarının özeleştirisini vermiş, Kürtlerle yeni bir dönemin başlaması, Türkiye’de Kürtlerle birlikte yeni bir sürecin başlaması siyasetini güdüyordu. Sosyalist Partisi’nin olduğu dönemde 2000’e Doğru dergisi de hayata geçirildi. 2000’e Doğru dergisi, aslında o dönemde Kürt sorununun Türk ve uluslararası kamuoyuna anlatılmasında önemli, çok olumlu bir işlev de gördü. 2000’e Doğru ve Sosyalist Parti yeni bir çizgiyle Kürtleri de kucaklayan yeni bir yaklaşımla ortaya çıktıkları için Kürt hareketi ve Kürt aydınlarından da destek gördüler. Bu, bir süre de devam etti. Perinçek’in PKK ile görüşmesi, Öcalan ile Bekaa’da bu konuları tartışması, aslında bu sürecin bir sonucuydu.”
Perinçek ve Küçük Kürtleri Türkiye’de tutmak istedi
“O görüşmelerin içeriğine bakılacak olursa, Perinçek-Öcalan görüşmeleri temel olarak, ‘Kürtlerle Türkleri bir arada nasıl tutabiliriz?’, ‘Ortak bir gelecek nasıl kurabiliriz?’ sorularına yanıt aramakla geçmiştir. Önemliydi ve olumluydu. Yani bugün bu görüşmelerin Perinçek’e karşı veya Kürt hareketine karşı kullanılıyor olması, bu gerçeği değiştirmez. Aynı şeyi Yalçın Küçük için de söylemek mümkündür. Perinçek ve Küçük’ün temel, ortak hedefleri, Kürt hareketini ‘Türkiye içerisinde’ diyebileceğimiz bir çizgide tutabilmekti. Mutlaka ve mutlaka farklı nedenleri vardır, fakat temel kaygıları Kürt sorununu Türkiye sınırları içerisinde çözüme kavuşturmaktı. Ben Yalçın Küçük’le de dört yıla yakın Med TV’de birlikte çalıştım. Yalçın Küçük’ün birtakım farklı motivasyonları olabilir, Kürt hareketini belli bir çizgide tutmak istemiş olabilir, ama temel hedef buydu: Yani temel hedef, ‘Kürt hareketini Türkiye’nin siyasal bütünlüğü içerisinde nasıl tutarız?’ sorusuna yanıt aramak, bunun için Kürt hareketiyle birlikte olmak, onunla bir süreç paylaşmaktı.”
Perinçek çevresi Kürt sorununda olumlu bir rol üstlendi fakat sürdüremedi
Perinçek ile yollar erken ayrıldı. Bunda Perinçek’in baskın kişiliğinin de etkisinin olduğunu söylemek mümkün, çünkü Sosyalist Parti’yle bir seçim işbirliği gündeme gelmişti, hatta o zaman HEP SHP ile işbirliği yapınca, Perinçek buna karşı tavır aldı. SHP-HEP işbirliğini kabul etmedi, yoksa Doğu Perinçek’e Şırnak’tan milletvekilli adaylığı da verilecekti, SHP grubundan Meclis’e taşınacak, yani böyle açık bir siyasal işbirliği vardı. Bu, yararlı bir işbirliğiydi. Kimsenin bundan rahatsızlık duymasına ya da kimsenin buna tavır almasına gerek yoktur, çünkü bu çok yararlı ve kabul edilen bir işbirliğiydi. Sosyalist Parti’nin o dönemki il örgütleri, Diyarbakır İl Örgütü, benim başkanı olduğum Van İl Örgütü, orada insan hakları, özgürlükler ve demokrasi mücadelesi veriyordu.
Yani o dönem, 12 Eylül karanlığından çıkış sürecinde, Sosyalist Parti ile 2000’e Doğru dergisi, deyim yerindeyse, çok olumlu bir misyon üstlendiler. Fakat tabii sonra buna sahip çıkamadılar, sonradan, 1990’larda süreç çok sertleşince, başka bir yöne evrilince, özellikle Birinci Körfez Savaşı sürecinde, Perinçek biraz Kürt hareketinin legal siyasal kanadına liderlik etme tutkusuna yenik düştüğü için de, Kürt hareketiyle yollarını ayırmak zorunda kaldı. Biraz da zorunda kaldılar, çünkü süreci göğüsleyemediler, topyekûn savaş süreci ciddi kırılmaları beraberinde getirdi. Dikkat ederseniz, 1990’ların başı Türkiye’de Eşref Bitlis’lerin, Uğur Mumcu’ların, Özal’ların da tasfiye edildiği bir zamandır.
Perinçek, bana sorarsanız, kendi kişisel kanaatim, bu süreci omuzlayamamıştır. Kürt hareketinin kendisine yönelik ‘az ilgi gösterdiği’ bahanesiyle de yollarını ayırdı, yeni müttefik aramaya koyuldu. Perinçek açısından aslında bugün en kabul edilemez sonuç, bir dönem aktif mücadele ettiği Gladyo ile, Gladyo’nun parçaları ile, Kürt hareketinin, Musa Anter’lerin katilleriyle sonradan aynı safa düşmüş olmasıdır. Bana sorarsanız, Perinçek’in siyasal sapkınlığıyla ilgili bir sorundur.”
Perinçek’in yeni ideolojik yönelimleri illâ ki “örgüt” anlamına gelmez
“Perinçek açısından esas olarak 1980’lerin sonu ve 1990’ların başı, Yalçın Küçük’ün ise sürgünde olduğu 1990’lı yıllar, Kürt hareketi için de, halkların ortak kaderi ve ortak gelecekleri için de hayırlı bir dönemdir. Bunu bugün de görmek ve söylemek gerekir. Perinçek’in siyasi gündeminde, ABD bölgeye Körfez Savaşı ile geldiğinde değişiklikler oldu. Perinçek’in siyasetindeki savrulmalar genelde radikal olur. 1980 öncesi ABD müttefikti, Sovyetler Birliği baş düşmandı. On yıl sonra ise ABD baş düşman ilân edildi. Benim de Sosyalist Parti Merkez Karar Kurulu üyesi olduğum dönemde, 2000’e Doğru dergisinde bir kapak çıktı: Kürt hareketi, siyasal İslam’la işbirliği hâlinde gösteriliyordu. Biz bunu çok tartıştık. Dergi bürosunda da tartıştık. “Kürt İslâm’ı” diye bir şeyin olmadığını söyledim. Yirmi yıl önce, “Kürt hareketi Kürt İslâm’ı ile işbirliği yapıyor, sosyalist damarı zayıflıyor” diye bu tespiti yaptı ve yanlış bir tespitti. Kürt hareketiyle ayrılığın yollarını da böylelikle döşedi. Doğu Perinçek, yalnızca bir fikir adamı değil, aynı zamanda bir eylem adamıdır. Bir tespit yaptı. 1992’lerden sonra farklı bir alana yöneldi. Bunun sonucu olarak Veli Küçük’lerle, daha farklı insanlarla ittifak yapmış olabilir, ama bunun bir “terör örgütü” veya “Ergenekon” çatısı altında olduğuna inanmak zor. Zaten bu konuda yorum yapabilmem çok mümkün değil, doğru da olmaz. Fakat kendisinin 1990’lar sonrası yaşadığı savrulma kendisi açısından büyük bir talihsizliktir.
Burada bir “Ergenekon terör örgütü” meselesinden ziyade, ortada bir derin devlet, bir Gladyo var. Burada, devletin içindeki bir kesim, Soğuk Savaş sonrasında ABD’nin yönlendirmesiyle, bir diğer kesim tarafından tasfiye edildi. Bu tür argümanlar ise tabii ABD tarafından yürütülen bu süreçte kullanıldı. Uydurma senaryolar, şunlar bunlar, hep kullanıldı. Bir dönem Amerikancı olan devletin içerisindeki bir kesimin ABD ile yolları ayrılınca, bunlar devreye sokuldu. Burada Doğu Perinçek’in bulunduğu yer, benim kişisel görüşüme göre, ideolojiktir. Bu, ideolojik bir duruştur. Doğu Perinçek, 1990’lardan itibaren Türkiye için esas tehlikenin Amerikan emperyalizmi olduğunu söyleyegelmiştir. Devletin bir kesiminden, işte Emekli Org. Tuncer Kılınç’lar gibi, “İran ve Rusya ile işbirliği yapabiliriz” açıklamaları geliyordu. Bunlar Doğu Perinçek’in düşünceleri ile paralellik arz ediyor, ama buradan illa ki “Örgüt var!” gibi bir sonuç çıkmaz. Bunu da söylemem lazım.”
Perinçek ve Küçük’ün Öcalan ile ilişkileri “örgüt ilişkisi” değil, düşünceleri sonucu
“Gerek Doğu Perinçek’in gerekse Yalçın Küçük’ün kendilerince Kürt hareketini belli bir çizgide tutma isteklerinin daha çok kendi siyasal düşünceleriyle ilgili olduğunu düşünüyorum. Herhangi bir “derin faaliyetin” ürünü olduklarını ileri sürmek, farklı niyetler atfetmek, olsa olsa birer fantezi olur. Bu doğrultuda ne söylenirse boştur. Diğer yandan, Doğu Perinçek’in de, Yalçın Küçük’ün de, savundukları görüşlerin, toplum içinde de, devlet içinde de bir karşılığı vardı. Bir dönem Türkiye’de Kürt meselesi söz konusu olduğunda tekel orduydu. Genelkurmay bu konuda bir tekel konumuna sahipti. Türk ordusu her alanda karşımıza çıkan bir güçtü. Mesela, olabilir ki, normaldir de, Yalçın Küçük’ün görüşleri orada da yankı bulmuş olabilir, fakat bu durum Yalçın Küçük’ün oralardan yönetildiği, yönlendirildiği anlamına gelmez. Üstelik, Yalçın Küçük, Doğu Perinçek gibi eylem, siyasal örgüt adamı olmaktan ziyade, bir fikir adamıdır. Mesela, Yalçın Küçük ile Öcalan arasındaki ilişkiye bakılacak olursa, aslında o dönem Yalçın Küçük üzerinden Kürt tarafının Türkiye’ye, Yalçın Küçük’ün de Kürt toplumuna seslenmesinin fırsatını yaratıyordu. Eğer bu iki halk, aynı coğrafyada özgür bir gelecek kuracak, bir arada yaşayacak, özgür bir irade sergileyeceklerse, bu sorunları konuşmaları lazımdı. Yalçın Küçük’ün Med TV’de olması, Öcalan ile ilişkide olması, bunlar için fırsat yaratıyordu.”
Kürt sorunu 1990’larda konuşulabiliyordu, bugün 1990’lardan gerideyiz
“Bu sorunlar 1990’larda konuşulabiliyordu, Türkiye bugün çok gerilemiş bulunuyor. Bir hafıza silinmesi, bir yakın tarih silinmesi de yaşıyor Türkiye… AKP çok büyük bir açmaz içerisinde ve denize düşenin yılana sarılması misali, belirli kesimleri tasfiye ederken, kendi egemenliğini mutlaklaştırırken, ihtiyaç duyduğu argümanlar için de Kürt hareketine ihanet etmiş veya Kürt hareketine düşman kişilere, itirafçılara başvuruyor. Bunlardan bazılarını son yıllarda Kürt hareketinin karşısına birçok defa çıkardılar, bu kişilere Kürt halkının herhangi bir teveccühü olmamasına karşın, burjuva basını bunları allayıp pullayıp tekrar tekrar karşımıza çıkardı. Amaç bellidir: AKP kendi hegemonik düzenini kurmak için bütün araçları kullanıyor. Bu tür kişiler de AKP’ye, toplum nezdinde, inandırıcı olmasa da, bir malzeme sunuyor. Tesadüf değildir. Şemdin Sakık ve benzerleri, Kürt hareketinin yeminli düşmanlarıdırlar. Psikolojik sorunları da vardır. Kin ve nefret kusarak bu süreçte yer alıyorlar. Şemdin Sakık, yaşadıklarının, yaşadığı zorlukların faturasını çıkarmaya çalışıyor. Kime çıkarmaya çalışıyor? Kürt hareketine. Kime yaranmaya çalışıyor? AKP’ye. AKP’nin kendisinden talep ettiği şeyleri söylüyor. Şemdin Sakık, Doğu Perinçek’in Bekaa’da olduğu günlerde Bekaa’da bile değildi! Ama oradaymış gibi anlatıyor, çünkü ona öyle söylenmiş ve öyle söylettiriliyor! Şemdin Sakık, “Bunlar benim yorumum değil,” derken, başkalarının sözcüsü hâline geldiğini kendisi itiraf etmiş oluyor!”
Yarın bir başkası Şemdin Sakık’ı AKP’yi yargılarken tanık yapar
“AKP’nin Ergenekon davasındaki açmazı, yeterli meşruiyete, yeterli hukukî meşruiyete sahip olmamasıdır. Bu yüzden, psikolojik savaşı, hiçbir ahlakî ve hukukî yanı olmayan ‘gizli tanıklara’ başvurma yöntemiyle bu süreci götürmeye çalışmaktadır. Bu süreç, şimdiden AKP’nin elinde patlamışa da benziyor. Şöyle de bir durum var: Ergenekon davasında yargılananların bazıları geçmişte Kürt coğrafyasında birçok suç işlemiş insanlar, ama AKP bunların bu suçlardan dolayı yargılanmasına da izin vermiyor. Davayı kendi amacına hizmet edecek şekilde sınırlandırıyor ve bu çöplük insanları da kullanıyor. Bir defa, itirafçılara asla güvenilemez. İtirafçıların, hukukî, siyasî ve ahlakî hiçbir meşruiyetleri olamaz. İtirafçılık kategorisi, itirafçılık kurumu, devletin ve hükümetlerin kullandıkları bir müessese olagelmiştir. Polisin veya güvenlik güçlerinin güdümünde, onların yönlendirdiği bir müessesedir, yani siz buradan hukukî bir şey çıkaramazsınız. Yalnızca, Ergenekon davasında değil, KCK davasında da itirafçılar var. Bunların söylediklerinin yalan oldukları bilinmesine rağmen, doğru düzgün bir araştırma da yapılmıyor, yapılmayacağı da anlaşılmıştır, zira Türkiye’deki sorunların temelinde Türkiye’nin bir hukuk devleti olmadığı gerçeği yatıyor. Türkiye’de hukuk, güçlü olanların elinde bir araçtır. Gerçek manada, burjuva anlamında bile bir hukuk devleti olmadığı sürece, bu sorunlar çözülmez, çözülemeyecektir. Yarın da bir başkası gelir, Şemdin Sakık’ı tekrar tanık yapıp bu sefer AKP’yi yargılatır! Şemdin Sakık, belki de üç beş yıl sonra, ‘Polis beni çağırdı, şu şu ifadeyi ver dedi, ben de verdim!’ diyecektir. İtirafçıların herhangi bir iradesi olmuyor, onların önüne ne koyarsanız onu söylerler. Onları hangi yönde kullanırsanız, o istikamette giderler. Bugün AKP kullanıyor, yarın başkası gelir, başkası kullanır! Bu da bir sürpriz olmaz! Karakteri düşük bir adamdır, her şey beklenir… AKP’nin bunlardan medet umması, içine düştüğü derin bir açmaza da işaret ediyor.”
Sakık “ikinci adam” değildi, teslim alındığında PKK içerisinde hiçbir görevi yoktu
“Şemdin Sakık, tamamen iflas etmiş bir kişiliğin sahibidir. Tanık olarak dinlenebilmesi bile mümkün olmamalıdır, hukukî ve ahlakî hiçbir meşruiyeti yoktur. Bir dönem PKK içerisinde önemli bir konumda olmasından hareketle örgüt de bu yolla farklı bir şekilde gösterilmek istenmişi böylelikle bir taşla birden fazla kuş vurulmak istenmiş olabilir. Şemdin Sakık, ayrıca, hiçbir zaman ‘ikinci adam’ falan olmadı. PKK içerisinde böyle bir ‘ikinci adam’ pozisyonu da yoktur. Bu, egemen medyanın bir yakıştırmasıydı. PKK içerisindeki en yüksek görevi Kuzey Saha Komutanlığı’dır. Zaaflı bir yapısı vardır. Bu tür unvan ve görevlere düşkündür. Türkiye’ye teslim edildiğinde, görevsizdi, bir hiçti, görevden alınmıştı. Soruşturmadaydı, soruşturmadan fırsatını bulup kaçtı, KDP’ye, Barzani’ye sığındı, Barzani de onu Türkiye’ye teslim etti. Yeşil tarafından getirilmiştir. Kendisi de anlatıyor. PKK içerisinde verdiği birtakım sorunlu talimatlar nedeniyle soruşturmadaydı, görevden alınmıştı, öyle ‘ikinci adam’ falan değildi. Şimdi hapiste olduğu için de o sorunlu talimatlarını hiç anlatmıyor, onlara hiç girmiyor. Bugün de doğruları söylemiyor.”
Yalçın Küçük’ün Öcalan’a suikastı önlediği için yargılanması trajedidir
“Yalçın Küçük’ün Öcalan’a suikastı önlemesi ile ilgili olarak ise, Çiller döneminde Öcalan’a suikast girişimlerinin hız kazandığını söyleyebiliriz. Mehmet Eymür bunu anılarında da, kendi sitesinde de yazdı. PKK çevrelerine de bu yönde çok duyum geliyordu. Hatırlayacaksınız, 6 Mayıs 1996’da Şam’da, yine Öcalan’a yönelik bir suikast girişimi olmuştu. Bazı güçler devreye girmiş, Çiller’den ve örtülü ödenekten çok güçlü destekler de alarak, Öcalan’ın öldürüleceğinin garantisini bile vermişlerdi Çiller’e! Mesut Yılmaz da bunu birkaç yerde ifade etmişti: Çiller bir zafer sarhoşluğuyla kafası dönmüş bir hâlde gidiyordu. Böylesi bir suikastın Türkiye’ye maliyetinin ne olacağını tartışan, konuşan yok! O dönem, bu suikast girişimlerinden birinden Yalçın Hoca’nın haberi oluyor. Yalçın Hoca’nın haberi olduğunda, biz kendisiyle TV programı yapıyorduk, yani her hafta iki üç günümüz birlikte geçiyordu. Bir gün, kendisi Paris’te, bense Almanya’daydım, beni aradı: ‘Böyle bir bilgi var. Çok tehlikeli! Bu kadın [Çiller] bilmez, neyin ne olacağının farkında değil! Bunu kullanan güçler var. Türkiye’de çok büyük felaket olur! Apo kardeşime suikast hazırlığı var, haber yolla, beni arasınlar.’ Bunları söyledi. Hoca daha sonra bunları bir kahvede de açık açık anlatmış, kendisi anlatmıştı, ‘Gittim, Strasbourg’da Kürtlerin devam ettiği bir kahvede bu meseleyi anlattım,’ diye söylemişti. Ben tabii ilgili kişilere haber verdim, Hoca’yı aradılar, konuştular. Aslında, bu, Türkiye’ye, Türk veya Kürt, herkese yapılmış bir iyilikti! Tabii, o suikastı haber verilmiş olması mı engelledi, yoksa başka faktörler mi engel oldu, bilemeyiz, çünkü o sıralar pek çok suikast girişimi vardı. Fakat Yalçın Hoca çok büyük bir kaygıyla bunu deşifre etti ve buna karşı tavır aldı ve bence de hayırlı bir iş yaptı! Bugün Türkiye’nin bu meseleden ötürü Yalçın Küçük’ü yargılıyor olması, aslında bir trajedidir! Samimiyetle söylüyorum: Bir trajedidir!”
Felaketten kurtardığı için Türkiye’nin Küçük’e teşekkür etmesi gerekir
“Öcalan getirildi, asılmadı. İyi ki de asılmadı. Belki asılması göze alınamadı, bunlar ayrıca tartışılabilir, ama Öcalan’ın suikastla öldürülmesi veya sonradan asılması vs. Türkiye’de, Türkler ve Kürtler açısından, telafisi mümkün olmayacak sorunlara yol açacaktı. Bu sorunun diyalogla, her iki halkın ortak iradesiyle çözüme kavuşturulması hiç mümkün olmayacaktı. Belki şu anda millî bir boğazlaşma yaşıyor olacaktık! Belki şu anda Türkiye diye bir ülke ortada kalmamış olacaktı! Belki de Kürtler yollarını ayırmış, ortalık kan gölüne dönmüş olacaktı! Çok ciddi bir tehlikeydi… Şimdi bunun için şükredeceklerine, şimdi bunun için Yalçın Küçük’e teşekkür edeceklerine, bu nedenle Yalçın Küçük’ü yargılamaları, bu yönetimin Türkiye’ye yönelik sorumluluk duygusundan da yoksun olduğunu gösteriyor. Yalçın Küçük, Türkiye’yi bir felaketten kurtarmış, daha ne istiyorsunuz?!”
Odatv.com
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)


