Doğu Perinçek'ten 'ittifak' iddialarına yanıt

Doğu Perinçek, Fethullah Gülen Cemaati'ne karşı Tayyip Erdoğanla ittifak yapacağı şeklindeki yorumları, "F Örgütü, bir yasadışı yeraltı örgütü. Bu örgütün üzerine yürüdüğünüz zaman göreceksiniz Tayyip Erdoğanlara da iş uzanacak" yanıtını vererek yalanladı.

İşçi Partisi Genel Başkanı Doğu Perinçek, CNN Türk'te Cüneyt Özdemir tarafından sunulan 5N1K programına konuk oldu. Sözlerine, CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu'na yapılan yumruklu saldırıyı kınayarak başlayan Doğu Perinçek, Yeni Akit Gazetesi'ne verdiği röportajda Fethullah Gülen Cemaati'ne karşı Başbakan Tayyip Erdoğanla ittifak yapacağını söylediği iddialarına açıklık getirdi.

Doğu Perinçek konuyla ilgili olarak, "F Örgütünü kazıyan eylemin yanındayız, Tayyip Erdoğan'ın kökünü kazıyacak bütün eylemlerin yanındayız. Bunlar arasında bir seçimimiz yok. F Örgütü, bir yasadışı yeraltı örgütü. Bu örgütün üzerine yürüdüğünüz zaman göreceksiniz Tayyip Erdoğanlara da iş uzanacak" açıklamasını yaptı.

Fethullah Gülen Cemaati ve AKP arasında bir seçim yapmadıklarını vurgulayan Perinçek, "Biz bu kavganın taraflarının hiçbirinin yanında değiliz. Biz halkın yanındayız. Bu kavga AKP ile F Örgütü arasında bir kavga değil. Bu kavga, Türkiye halkı ile bu iki yapı arasında. Türkiye'nin tepesine ABD'nin savaş takvimine göre getirilmiş insanlar var. Bir de vatanını kaybetmeme mücadelesi veren bir millet var. Biz bu milletin yanındayız" şeklinde konuştu.

'Abdullah Öcalan diye bir şahıs yok'

Çözüm süriciyle ilgili konuşan Doğu Perinçek, "Abdullah Öcalan bir şey söylemiyor, Hakan Fidan söylüyor. Kamuoyu şunu iyi tespit etsin. Abdullah Öcalan diye bir şahıs yok. Hakan Fidan diye bir onu söyleten kullanan merkez var, MİT var. Öcalan çok açık bir şekilde MİT'in avucunda" diye konuştu.

'PKK silah bıraksın, genel af çıkar'

Doğu Perinçek, müzakere görüşmeleri hakkında da açıklamalarda bulundu. Perinçek, PKK'nın silah bırakıp Türkiye'nin bütünlüğü içerisinde hareket etmesi durumunda bir genel affın çıkabileceğini söyledi. Perinçek şöyle konuştu: "Bugün PKK, silahları bıraksın, örgütü dağıtsın, bir genel af çıkaralım. PKK ile görüşerek Türkiye'nin hiçbir sorununu çözemezsiniz. Ama şunu dersiniz. Silahları bırakın, Türkiye'ye iade edin. Biz de genel af çıkaralım. Bu bir kanundur, bir programdır."

'Çağırdınız da röportaj vermedim mi?'

Cüneyt Özdemir, Doğu Perinçek'e neden tahliye olduktan sonraki ilk röportajlarından birini Yeni Akit gibi kendisine karşıt, hatta kendisini hedef almış bir gazeteye verdiğini sordu. Doğu Perinçek, kendi fikirlerini öğrenmek isteyen yayınlar arasında fikirleri bakımından ayrım yapmama prensibi olduğunu belirtti.

Perinçek konuyla ilgili olarak, "Siz beni çağırdınız da size röportaj vermedim mi? Ben çıktıktan sonra birkaç tv benimle görüşmek istedi. Ben söz verdiğim halde, yukarıdan talimat geldi, seçime giden ortamda Doğu Perinçekle konuşamayız dediler. Benim bir prensibim var. Benim için Akit Gazetesi okuruyla CNN Türk izleyicisi arasında bir fark yok. Hepsi benim yurttaşım. Benim görüşümü kim öğrenmek istiyorsa onunla konuşurum" dedi.

Doğu Perinçek'ten TİP önerisi

İşçi Partisi Genel Başkanı Doğu Perinçek, tahliye sonrası dönemi, seçim çalışmalarını, yöneltilen eleştirileri, önümüzdeki dönem nasıl bir Türkiye kurulacağını ve yeni hedeflerini Yurt gazetesine anlattı.

İşte Doğu Perinçek'in Yurt gazetesine verdiği söyleşi:


"Ergenekon davasında tahliyeler gerçekleştikten sonra bazı kişiler "Kin gütmeyeceğiz, eskiye sünger çektik" açıklamaları yaptı. Siz ve Merdan Yanardağ ise, "siyasal öfkenizi" koruduğunuzu söylediniz. Bu iki eğilim arasındaki fark nedir?

Kin gütmeyeceğiz mesajlarının açık bir anlamı var. Belli adreslere yollanan mesajlar. Aramızda bir sorun yok sizinle mücadele etmeyeceğiz mesajlarıdır bunlar. Çok yanlış buluyorum. Tabii bu mesajlar bir örtü, bir ambalaj altında veriliyor. Kin güzel bir şey değil, ilkel toplumdan kalan bir durum. Siyasal bir mesajı güzelce ambalajla sundular. Türkiye halkının tepesinde birTayyip Erdoğan-Abdullah Gül saltanatı var. O saltanatı yıkacağız. "Kin gütmeyeceğiz" mesajı verenler, aslında o saltanata tabi olduklarını söylüyorlar. Saltanat sahipleri de bu mesajları alıyor. Bu "kin gütmeyeceğiz" mesajının karşıt seçeneği "kin güdeceğiz" değil. Biz Türkiye halkını bağımsızlığa, özgürlüğe ulaştıracağız ve saltanattan kurtaracağız. Biz onurlu bir hedef koyuyoruz. Sırf yıkan, sırf anti bir hedef değil, bir çözüm üretiyoruz. Çözüm nedir? Bağımsız, özgür, halkçı, emeğin Türkiyesi. Ve bunu yapmak için de, ABD'nin Türkiye'nin tepesine oturttuğu BOPeşbaşkanlığından kurtulmamız ve onların iktidarını yıkmamız gerekiyor. İkincisi şu: Eğer bir hukuk devleti olacaksak, bu gladyonun geçmiş dönemde tertiplediği suçları elbette yargılayacağız. "Kin gütmeyeceğiz" lafları aynı zamanda, "Biz hukuku uygulamayacağız" anlamına da geliyor. "Gladyoyla barışığız" anlamına da geliyor. Gladyo Türkiye'nin yer altındaki yasa dışı hükümetidir. NATO tarafından Türkiye devletinin içine, polisin, yargının, kısmen ordunun içine yerleştirilmiştir. Gladyodan kurtulmadan Türkiye'de ne özgürlük olur, ne bağımsızlık olur, ne demokrasi olur.

Sadece AKP'den kurtulmak yeter mi peki? Sıcak para diktatörlüğünü de yıkmak gerekmez mi, bu yapıdan kurtulmak için? Bir altüst oluşa gereksinim yok mu?

Çok güzel uyardınız. Elbette, AKP'nin ekonomik adı, sıcak para diktatörlüğüdür. Bunlar kim? Sıcak para komisyoncuları. Vurguncular. Ortaçağ hakim sınıflarının kalıntıları. Tarikat rantçılarıdır. Bunların kurduğu bu sıcak para diktasını yıkmadan, önümüzdeki dönemde karnımızı doyurmamız mümkün değildir. Çünkü büyük bir ekonomik deprem geliyor. O ekonomik depremin nedeni sıcak para diktası. Biz bu sıcak para diktatörlüğünün yıkmazsak işsizlik alabildiğine artarak, ülke bir kaosa girecek, sanayisi daralacak, tarımı daha feci durumlara düşecek, ithalat kısıtlanacak, hayat pahalılığı daha da çekilmez bir hale gelecek, halk yığınları açlığa itilecek.Onun için bu sıcak para diktasını Türkiye önümüzdeki dönem yıkacak. Bu diktatörlüğün sonuna geldik.

Bu diktatörlüğü yıkacak en önemli dinamik Haziran ruhu dediğimiz ve geçen yıl gerçekleştiği halde halen varlığını ciddi bir biçimde hissettiren halk ayaklanması değil mi?

Elbette, bu diktatörlüğü yıkacak olan dinamiğin ekseni, özü Haziran ayaklanmasıdır. Haziran'daki ayaklanma basit bir eylem falan değildi. Ben hiçbir zaman o direnişi Gezi parkı direnişi diye adlandırmadım. Çok güzel ifade ettiniz. Bu ayaklanma ağaçla başladı ama bambaşka bir yere gitti. Kimileri bu kuvvete orta sınıf dedi, beyaz yakalılar dedi. Hayır. Bu hareket bir emekçi hareketidir. Çoğu ücretli işçilerdi. Emekçi ailelerin çocuklarıydı. Ezici çoğunluğu emekçiler, işsizler, yoksullar ve onlarla birlikte hareket eden cumhuriyet aydınları, Cumhuriyet gençliği. Bu kuvvet, Türkiye'nin geleceğini belirleyecek kuvvettir. Burada bir sınıfsal bileşim de ortaya çıktı: İşçi sınıfı, köylülük, esnaf, zanaatkar ve milli sermayeye uzanan geleceğin Türkiye'sini kuracak sınıfların bileşimi de, Haziran ayaklanmasında ortaya çıktı. Türkiye'de önümüzde, milli sermayeyi yanına çekmeyen bir işçi hareketinin iktidar olma şansı yoktur. Bu doğrudan doğruya bir iktidar sorunudur. "Milli sermayeyi düşman olarak göreceğim sermayeye karşı savaşacağım" anlayışı yanlış. Lenin öyle mi diyor? Lenin diyor ki, 20. yüzyılda emperyalizm çağına girdik ve bu çağda baş çelişme ezen milletler ile ezilen milletler arasındaki çelişkidir. Devrim Doğu'ya kaymıştır. Rusya, Çin, Kamboçya, Vietnam, Laos, Küba... Devrim buralarda oldu. Asya'da oldu, Latin Amerika'da oldu. Yoksa Avrupa'da olmadı.

MHP tabanını oluşturan ana gövde, ülkeyi bu hale getiren Türk-lslam sentezinin asli unsurlarından biri değil mi sizce?

Eskiden öyleydi. O geride kaldı. Biz kiminle devrim yapacağız. Halkla. Halk kitleleri orada, burada, şurada dağılmış biçimde. Elbette o insanları dönüştürerek, kazanarak birleşeceğiz. CHPnin tabanı da dönüştürülmeye muhtaç değil mi? Hatta biz kendimizi bile mücadele içinde dönüştürmeyecek miyiz? Şimdi MHP'nin tabanındaki insanlar, birçok sol örgütün tabanına göre daha yoksul, daha emekçi, vatan toprağına bağlı insanlar. Biz onları dışlayan politikalarla hiçbir yere varamayız. Ayrıca şunu da bilelim. Solun tarihi Türkiye'de milliyetçilik ile sosyalizm iç içe, birlikte, aynı örgütlerde yeşermiş büyümüştür. Bu politikayı üretmezsek hükümet olma şansımız olmaz.

Bu isimler arasında Mustafa Suphi ve Behice Boran'ın olmaması dikkat çekiyor. Neden yok?

Mustafa Suphi'nin olmaması çok doğal. Çünkü Mustafa Suphi TKP'yi Rusya'da kurdu. Ne Şefik Hüsnü, ne Reşat Fuat, ne Hikmet Kıvılcımlı Mustafa Suphi'yi kendi kökleri olarak kabul etmezdi. Ben onlarla konuşan birisiyim. Bizim kökümüz 23 Eylül 1919 günü Şefik Hüsnü'nün kurduğu Türkiye İşçi Çiftçi Köylü Sosyalist Fırkası. Mustafa Suphi'nin savaş esirleriyle kurduğu TKP örgütünün devamı yok. Ordan bir şey devam etmedi. Yurtdışında parti kurulmaz. Mustafa Suphi değerli ve yiğit bir insandır, büyüğümüzdür, hayatını vermiştir. Ama kendi halkıyla, emekçileriyle birleşmek isteyen bir gelenek, yurtdışında kurulan bir partiyi kabul etmez. Yurt dışında parti kurulmaz. Ne Lenin'in Rusya'sında, ne Mao'nun Çin'in de parti kurulmaz.

Yarım asır sonra TİP adını oy pusulasında görecek miyiz?

Bunu ilk defa size söylüyorum. Evet göreceğiz. Bunları kendi aramızda konuştuk. Seçimlerden sonra kendisini bu geleneğe bağlayan ya da bağlamayan ama iknaya açık olan arkadaşlarımızın, örgütlerimizin önüne bu öneriyi götüreceğiz. Aramızda konuştuktan sonra hepimizin katıldığı bir kongreyle ve hepimizin kabul ettiği bir programla Türkiye'nin önündeki devrime TİP adıyla önderlik edelim.

Nasıl hükümet olacaksınız peki? Yol Haritanız Nedir?

30 Mart yerel seçimleri bittikten sonra, Türkiye'nin gelenekleri doğrultusunda devrime öncülük edecek ve sol-sosyalist geleneği taşıyan Türkiye İşçi Partisi'ni kuracağız. Şefik Hüsnü, Hikmet Kıvılcımlı, Nazım Hikmet, Reşat Fuat, Mehmet Ali Aybar, Mihri Belli geleneği temelinde solu birleştireceğiz. Solun birleşmesi için çabamız olacak. Türkiye İşçi Partisi 1950'larda hepimizin partisiydi. Hepimiz üyesiydik. Bizim kuşak TİP'in üyesiydi. Şimdi birçok partide eski TlP'liler var. Veya çocukları var. TİP'li ailelerden gelen kuşaklar var. Türkiye İşçi Partisi adı da çok güzel. Sınıfsal bir anlamı da var. Türkiye vurgusu var. Biz İşçi Partisi adında Türkiye adını sakladık. Neden? Çünkü bu büyük birleşme gerçekleşirken, sol ve sosyalist gruplarla birleşirken Türkiye adını yeniden çıkartacağız ve Türkiye İşçi Partisi adıyla bir araya geleceğiz. Bunu ilk kez size açıklıyorum. Seçimlerden sonra bunu gündeme getireceğiz. Geleneğe vurgu yapıyorum. Buna dikkat edin. Adını da Türkiye İşçi Partisi olarak değiştirelim ve böylece devam edelim diyorum. Bu gelenek bir omurga, bir eksen. Bu geleneğin bir teorisi ve programı var. Bu fikirler Şefik Hüsnü'nün, Hikmet Krvılcımlı'nın, Reşat Fuafın, Mehmet Ali Aybar'ın, Mihri Belli'nin fikirleridir. Ben onlardan öğrendiğimi size aktarıyorum. Bizim kökümüz Şefik Hüsnü'nün İstanbul'da kurduğu partidir diye saptadılar."

Ressam Kağan Güner yine ateş hattında


Siz de belki bir gün rastlamışsınızdır, UNESCO’nun tebrik kartları vardır. Üzerlerindeki resimlerde renkler çocukların sevinç çığlıkları gibidir. Büyükler, çocuklara nasıl “dur”, “uslu otur”, “yine mi” derler, o renkler de, dünyanın efendilerinin sözünü dinlemezler; her an çerçevenin dışına sıçrayacaklar diye düşünürsünüz.

Devrim mevsiminin devrimcisi
İşte o resimleri yapan ressam, Kağan Güner’dir. Kendisi de resimlerindeki çerçeveye sığmayan ateş kırmızıları gibidir; asidir. Zaptedilememiştir; hizaya getirilememiştir; zincire vurulamamıştır. Onun için bütün mevsimler Temmuzdur. Oğlunun adı da Temmuz’dur.
Zor mevsimlerin devrimcisidir. Başka deyişle devrim mevsiminin devrimcisi! Her zaman işin başındaki partizandır.
Tek başına onun arkadaşı olmak, bilincimize, yüreğimize hep umut ve sevinç vermiştir. İçinizi bir an karanlık basacak olsa, hemen onun resimlerini düşleyin yeter, yüreğinize bir aydınlık ve bir rüzgâr dolacaktır.

Işık hızıyla yaşar
Kendisi de ışık hızıyla yaşar zaten, hayat nerede, görev nerede, mücadele nerede, hemen işin başındadır. Dün Portekiz’deydi diye bilirsiniz, oysa o bugün Hindistan’dadır. Coşkulu bir insan sevgisinin ateşlediği enternasyonalizm ile kendi yoğrulduğu hamura sadakat olan ulusalcılık, onda kaynaşır.
Kağan Güner, her yaratıcı sanat ustası gibi nitelikli bir aydındır. Olağanüstü bir aşkla araştırır, keşfeder, bildirir, duyurur. Türkiye’nin sayısı çok az olan has aydınlarındandır.
Bakın, siz okuyucularıma duyurmak için sakladığım son mektubunda, Kağan Güner son keşfini nasıl heyecanla duyuruyor.

Gramsci ile duygudaşlık
“Sevgili Doğu Ağabey;
“Öncelikle size ayırdığım iki tane resim var; Galeriye gönderdiğiniz güzelliklerle yazılmış mektubunuzu da aldım.
“Dergide Güzel Türkçemiz yazılarınızı takip ediyorum zaten; elimde aklıma gelen bir kaynak var; Finlandiya Kültür Bakanlığı'nın yılda 2 defa çıkardığı bir dergi; oradan bakacağım verileri size iletirim.
“Bu konuda bir şey yazmaya başladım; tamamlayamadım. Sizin bu dil çalışmanız ile Antonio Gramsci'nin dil çalışması arasındaki benzerlik inanılmaz derecede. Fakat benzemekten öte anlamlar içeriyor: Son yıllarda Gramsci'ye özel bir zaman ayırıyorum; anlamak için; çok saygı duyuyorum; saygı duydukça da bu Murat Belgelerin Gramsci'yi Türkiye'ye nasıl çarpıtarak yansıttıklarını anladıkça da sinirleniyorum: Gramsci; 'Burjuvazi bugün ulusalllığı temsil etmiyor. İşçi sınıfı verdiği mücadele ile kendisini ulusal kılarak; ulusallık temsiliyetini eline almalıdır.' diyor. Kendisi aslında bildiğiniz gibi dilbilimci(Üniversite eğitimini İtalyan Dili üzerine yapıyor)  ve özellikle hapishane yıllarında tüm çalışmasını İtalyanca'nın kökleri ve farklı diyalektleri üzerinde gerçekleştirirken; ulusallık teorisini bu çalışmadan çıkartıyor. Bu makaleler sizin Abdullah Görgün’ün kitabına yazdığınız önsözünüz ve makaleleriniz ile aynı heyecanı da taşıyor; bunları dergiye bir yazı olarak yazmaya çalışacağım. Sizi de heyecanlandıracağını sanıyorum; yaptığınız çalışma ile Gramsci'nin çalışması arasındaki benzerliklere siz de inanamayacaksınız;
“Bizler bildiğiniz gibi Kıbrıs’tayız. Kızım İngiltere'de üniversitede (2nci sınıfta) modern tarih okuyor. İngiltere'deki modern tarih ders programının temel derslerini sizin de ilginizi çekeceğiniz sanarak kısaca aktarıyorum; 1. sene: 1905 Rus Devrimi, 1908 Türk Devrimi; 2. sene; 6 Ok ilkeleri ve Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşu, 1968 Paris'inde Mao’nun izleri.
“Bu makale konuları temel dersler.
“Oğlumuz Temmuz 7 yaşında; Kıbrıs’ta olmaktan çok mutlu. Buraları size en kısa zamanda uzun uzun anlatmak üzere diyorum.
“Silivri’deki bütün arkadaşlara ve size; selam, sevgi  ve hasret duygularımla.”

Renkler ölümsüzdür
Derin ve coşkulu aydınlar için hep içim titrer. Onların yaptıkları, yarattıklarına doyamamışımdır. Hep onların daha neler yapabilecekleri düşlerini kurarım.
İnsanlığın başı nerde belaya girdiyse, Kağan Güner hep ön cephedeki fedai olmuştur.
Kanser belasıyla savaşın firarisi olamazdı. Yine ateş hattından bize umut ve iyimserlik vermektedir.
Renkler ölümsüzdür.

18 Temmuz 2011 

Doğu Perinçek Aydınlık


“Sol”un Perinçek düşmanlığının nedeni


Türkiye siyasi mücadele tarihinde önemli şahsiyetlerden biri de Doğu Perinçek'tir. 70 yaşında olan Perinçek'in yaklaşık 15 yılı hapishanelerde geçti. Sosyalist liderlerden 22.5 yılını mahpuslarda geçiren Hikmet Kıvılcımlı, anlaşılan yerini Perinçek'e bıraktı. Perinçek'in Genel Başkanlığı'nı yaptığı İşçi Partisi, 60'lardan beri varlığını hâlâ sürdürürken, bu süre içerisinde Meclis'e girmese bile muhalefetin en azılı tarafı oldu. Mahpuslarda geçirdiği 15 yıl bunu net olarak ortaya koydu. Egemen sınıflar, Perinçek'i sadece dört duvar arasında hapsetmekle kurtulacaklarını sandı, ancak yanıldıklarını yaşayarak gördüler. Perinçek'in savunduğu fikirler, o dört duvarların dışına taştı, mücadelelerde parça oldu. Egemen sınıflar buna karşın devrimci partiyi ve liderini, halk kitlelerinden koparacak yöntemleri de ardı ardına kullandı. Kontrgerillanın en önemli silahlarından biri olan ve savaşın yüzde 95'i olarak tanımladıkları "psikolojik harp" devreye sokuldu. Sol içi çelişkiler de burada yoğun olarak kullanıldı.

"Psikolojik harp"in amacı ne?

Kontrgerilla teorisinin babası sayılan CIA uzmanı David Galula, "psikolojik harp"in amacını şöyle açıklıyordu: "Psikolojik harbin gayesi, asiyi muhtelif gruplara ayırmak, halk kütleleri ile asi liderlerinin arasını açmak ve ekseriyete sahip olmaktır."

Galula'nın "asi" diye ifade ettiği tabiki de emperyalizme ve işbirlikçi sermayedar sınıfa, iktidarına karşı mücadele veren milli kurtuluşçular ve devrimcilerdi. Dikkat edilirse Galula, "asiyi bölmek" ve "asi ile halk arasını açmak"tan bahsediyor. Türkiye'de sürekli bölünen bir "solun" olması da kontrgerillanın faaliyetlerinin ne derece etkili olduğunu göstermesi bakımından dikkat çekici. Mücadele eden devrimciler ile halkın arasını açmak için bu yönde faaliyet yürüttükleri de diğer bir konu başlığı.

Temel malzeme yalan

General Sabri Yirmibeşoğlu, "Muharebe, düşmanın beynini ele geçirmek demektir" der. Aynı General şunları da belirtir: "Askeri yönden psikolojik harp; vurucu hava gücü, topçu ve avan gibi önemli neticeler doğuracak bir silahtır. Her alanda asıl hedefin insanların beyni olduğu kabul edilmekte ve beyinler etki altına alındıktan sonra, mücadelenin kazanılmasının son derece kolay olacağına inanılmaktadır."

Kontrgerilla propagandasının, yani psikolojik harbin temel malzemesi yalandır. Kontrgerilla tarafından yapılmış eylemlerin devrimcilerin, yani "asinin" üzerine atılması yanında, iftira ve karalama çok geniş ölçüde başvurulan araçlardır.

Perinçek'e karşı yürütülen psikolojik savaş argümanlarından birkaçı

Doğu Perinçek'in küçük yaşta geçirdiği hastalık sonucu bir ayağının kısa kalmış olması bile kontrgerilla tarafından kullanıldı. "Doğu Perinçek'i, Deniz Gezmiş vurdu", "Doğu Perinçek'i, İbrahim Kaypakkaya vurdu", "Doğu Perinçek'i, Mahir Çayan vurdu" gibi yalanlar ortaya saçıldı. Bu önderler ile Perinçek arasında bir husumet varmış gibi yansıtılarak, İşçi Partisi'nin kitleselleşmesi engellenmeye, yeni kuşak solcular ise böylece partiden uzak tutulmaya çalışıldı. Kontrgerilla bununla yetinmedi. Sol, 70'ler döneminde Sovyet Rusya'ya göbek bağı ile bağlıydı. Perinçek ise, o dönem Rusya'nın kapitalizme dönüş sürecine girdiğini tahlil etti ve bu görüşü her platformda savundu. Marksistlerimizin karakaplı kitaplarında sosyalizmden kapitalizme geri dönüş gibi teoriler yoktu. Bugün Sovyet Rusya'nın çökmüş olması Perinçek'in teorisini de doğruladı. Ancak o dönem, solun Sovyetlere taptığı bir dönem diyebileceğimiz bir atmosferde, Perinçek'lerin bu tavrı hoş karşılanmadı. Perinçek'e yönelik "CIA ya da MİT ajanı" ifadeleri piyasalara sürüldü. Bugün bile bu gibi ithamlarda bulunan şahsiyetler maalesef var. 15 yılını mapuslarda geçiren birinin "ajan" olduğunu düşünecek kadar şaşkın "sosyalist"lerimiz var maalesef.

Özellikle son dönemde MİT Kontrterör Dairesi Başkanı Mehmet Eymür'ün yaymaya çalıştıkları yalanlara sarılır oldu "sosyalist"lerimiz. Kontrgerilla'nın yaydığı yalan rüzgarlarına kanatlarını bırakan "sosyalist"lerimiz, durdukları yere iyi bakmalı. Kontrgerillaya maşa olanlar, kendi içindeki bölünmelerle "sol"a en büyük darbeyi yapanlardır aslında dersek yanlış olmaz.

Aşırı solun en azılısı

1970'li yıllarda MİT'in Ankara Atatürk Orman Çiftliği'ndeki Marmara Köşkü'nde devlet tarafından bir brifing verildi. Komünizme karşı mücadele ekseninde verilen bu brifingde Türkiye'deki sağ ve sol örgütlerin ideolojileri, amaçları vs. anlatıldı. Brifingde Doğu Perinçek'in genel başkanlığını yaptığı Türkiye İhtilalci İşçi Köylü Partisi de ele alındı. Brifingde Perinçek'e ilişkin, "Aşırı sol cephenin genç teorisyenlerinin en azılısı, en teşkilatçısı Doğu Perinçek'tir" ifadesi kullanılıyordu. Egemen sınıfların Perinçek düşmanlığı, o çetin mücadeleler döneminden bugüne kadar uzandı.

Hem ABD düşman hem "sol"

Barış Pehlivan ve Barış Terkoğlu'nun yazdığı "Sızıntı, Wikileaks'te Ünlü Türkler" kitabında ABD'nin Perinçek düşmanlığı da göze çarpıyor. Amerika'nın Irak tezkeresini çıkartmaya çalıştığı bir dönemde en büyük muhalefeti yapan Aydınlık Dergisi ve Ulusal Kanal gibi yayın organlarıyla birlikte İşçi Partisi oldu. Hatta Tayyip Erdoğan, Meclis'te tezkere oylaması yaparken, tezkere "hayır" diyenlerin Perinçek'e oy verdiği anlamı taşıyacağını ifade ederek, tezkereye karşı mücadelede Doğu Perinçek ve İşçi Partisi'nin etkisini itiraf etmiş oldu. ABD'nin o dönem Kuzey Irak'a yerleşerek, Türkiye ve Ortadoğu'yu parçalayan "Büyük Ortadoğu Projesi"ni gerçekleştirmek için PKK ile yaptığı görüşmeler ortaya çıkarıldı. ABD Büyükelçisi Robert Pearson, ABD'ye çektiği telgrafta, bu haberin kaynağının Perinçek olduğunu ifade ediyor, Perinçek hakkında "solcu-milliyetçi at sineği" ifadesi kullanıyordu.

Şimdi soruyorum size: Bugüne kadar ABD'nin karşı olduğu bir "MİT ya da CIA ajanı" var mıdır, gören oldu mu?

İşte "sol" içinde Perinçek'e karşı yürütülen karalama kampanyalarının bir amacı var. Bu amaç kontrgerillanın kitle ile öncü parti arasına kalın duvarlar örerek, egemen sınıfların tahtını sallayacak halk hareketlerini önlemek. Kendini "sosylalist", "komünüst", "solcu" olarak niteleyenler, kontrgerillanın bu tuzaklarının parçası olmamalıdır. Araştırmalı, sorgulamalı, karşı tarafa iddia edilen şeyleri sormalıdır. Aksi takdirde kontrgerilla ile aynı tarafa düşmek, ABD gibi Perinçek düşmanlığında bir olmak, solculuk değil piyonluk olur, aman dikkat!

Tekin Tek (23 Kasım 2012)

Kemalistler.net


Hasan Yalçın kimdir?


Hasan Yalçın, 1944 yılında Konya’nın Hadim ilçesinde doğdu. İTÜ Elektrik Fakültesi’nden mezun, Yüksek Elektrik Mühendisi. 1968-1971 yılları arasında Türkiye Elektrik Kurumu’nda (TEK) mühendislik yaptı.

1966 yılında okumakta olduğu Elektrik Fakültesi’nin Talebe Cemiyeti Başkanı oldu. 1967 yılında ise İTÜ Talebe Birliği Başkanı seçildi. 1960’lı yıllarda yükselen devrimci gençlik mücadelesinin önderleri arasında yer aldı. Başkanlığı sırasında, henüz açılan özel okulları protesto etmek için, İstanbul’dan Ankara’ya kadar 441 km yürüyen gençlik kitlesine önderlik etti. Amerikan 6. Filosu’nun Türk limanlarına gelişi sırasında gelişen anti-emperyalist gençlik hareketlerinin önünde yer aldı. 1965’ten sonra Bilimsel Sosyalizmi benimsedi. Sosyalist gençlerin örgütlenmesinde önder görevler üstlendi. İstanbul-Ankara yürüyüşüne katılan İTÜ öğrencisi gençleri, ‘’Eylem Birlikleri’’nde örgütledi. Söz konusu örgüt, İTÜ gençliğinin mücadelesinde bir dönem çekirdek rolü oynadı.

Hasan Yalçın, dönemin sosyalist gençliğinin örgütü olan Fikir Kulüpleri Federasyonu’nda da önder görevler de bulundu. 1969’da bu örgütün Genel Yönetim Kurulu üyeliğine seçildi.

1969 yılı Temmuz ayında yayıma başlayan İşçi-Köylü gazetesinde Nalcıbaşı imzasıyla ‘’Nalına da Vur Mıhına da’’ başlıklı köşe yazılarını yazdı. Milli Demokratik Devrim görüşünü savunan devrimcilerin bölünmesinde Doğu Perinçek’le birlikte Proleter Devrimci Aydınlık (PDA) önderliği içinde yer aldı. Bu derginin yazı kurulunda çalıştı.

1969’da kurulan Türkiye İhtilalci İşçi Köylü Partisi’nin ilk üyelerinden ve Merkez Komitesi üyesi. 12 Mart 1971 askeri darbesinden sonra Kasım ayında tutuklandı. Sıkıyönetim mahkemelerinde yargılandı, çeşitli davalarda 30 yılı aşkın hapis cezasına çarptırıldı. 3 yıl hapiste kaldı, genel aftan yararlanarak dışarı çıktı. 1974’ten sonra Aydınlık dergisinde, Halkın Sesi dergisinde, Aydınlık gazetesinde çalıştı.

1978’de Doğu Perinçek ve diğer arkadaşlarıyla birlikte Türkiye İşçi Köylü Partisi’nin kuruluşuna katıldı, Başkanlık Kurulu üyesi oldu. 12 Eylül 1980 darbesinden sonra aranmaya başladı. Arandığı sırada Ufuklar isimli devrimci dergiyi arkadaşlarıyla birlikte çıkardı. Dergi 16 sayı yayımlandıktan sonra sıkıyönetim tarafından kapatıldı.

Hasan Yalçın 1982 Ağustos’unda savcılığa başvurdu ve tutuklandı. 1986 Nisan’ına kadar cezaevinde kaldı. TİKP hakkında açılan davada yargılandı, 141. Madde’den 8 yıl hapis cezası aldı. Cezasını çekip serbest kaldıktan sonra 2000’e Doğru dergisinde görev aldı. Ankara Temsilciliğini yaptı. 1991 yılında 141. Madde’nin kalkması üzerine siyaset yasaklarından kurtuldu. Temmuz 1991’de yapılan Sosyalist Parti Genel Kurulu’nda Merkez Komitesi’ne ve Başkanlık Kurulu’na seçildi. 1999 yılında Doğu Perinçek’in hapis cezası infaz edilirken İşçi Partisi Genel Başkanlığı görevini üstlendi.

Hasan Yalçın, 29 Ağustos 2002 günü Uşak’ta İşçi Partisi Genel Başkan Yardımcısı olarak yoğun çalışmalar yürütürken, görev başında kalp krizi geçirerek hayata veda etti.

Hasan Yalçın’ın Mustafa Yalçın ve Gül Yalçın adında iki çocuğu var. Eşi Necla Yalçın, İşçi Partisi Ankara İl Örgütü Yönetim Kurulu üyesi.

İşçi-Köylü, Proleter Devrimci Aydınlık, Halkın Sesi, Bora,Türkiye Gerçeği, Günlük Aydınlık gazetesi, Ufuklar, Saçak, 2000’e Doğru, Yüzyıl, Teori, Aydınlık, Bilim ve Ütopya, Köylü, Öncü Gençlik dergilerinde Hasan Yalçın, Mustafa Söğüt, Selim Uslu ve Yavuz Savaşkan adıyla yazılar yazdı.

Hasan Yalçın’ın Kaynak Yayınları tarafından bugüne kadar yayımlanan kitapları: Ortak Aklımız Parti, Psikolojik Savaş, 68'in Sırrı, Dönekler, Neo-liberal ''Sol'', NGO'lar, Devlet ve Ben, Medyamızın Halleri, Aydın Rantı, Romanda Aydın Tipleri, Zaman ve Aşk, Gül'e Mektuplar ve Yıldızlı Masallar


Hasan Yalçın: Bizim Deniz


Beyazıt Meydanı’ndaki asırlık çınar!

Gölgede oturup Mao ve Che Guevara kitapları okuyan o genç üniversiteliyi anımsıyor musun şimdi?

Üniversite amfileri!

Deniz’in inançlı sesi midir hala duvarlarınızda yankılanan? Sonra Laleli sokakları, Taksim Meydanı, Gümüşsuyu, Dolmabahçe, Beyoğlu, Samsun-Ankara karayolu… Kendisinden bir saat önce rüzgârı gelen o devrimci militanı özlüyor musunuz?

Romen kızı, Romen kızı!

Kardeşin var mı?

1967 yılında geldiği İstanbul’da, Mao’yu sevmediğini söylemek gafletinde bulunduğu için Deniz’in sevgilisi olma şansını kıl payı kaçıran o güzel Romen kızı şimdi nerelerde acaba? Hangi acıları çekmiştir? Mao’yu yeteri kadar öğrenmediği için pişman mıdır? Kuşadası’nın, Burhaniye’nin, Ayvalık’ın yoksul zeytinci köylüleri, hiçbir düzen politikacısına benzetemediğiniz; daha doğrusu sesindeki içtenliği hemen yakalayıp kendinizden biri olduğunu bildiğiniz o heyecanlı genç propagandacının Deniz Gezmiş olduğunu sonradan aranızda hiç konuştunuz mu?

Ya polis?

60’larda Toplum Polisi vardı. Deniz ve zamanın gençliği, Toplum Polisi’ne ‘’Fruko’’ derdi. Gençlik hareketindeki moral üstünlüğüne ne müthiş bir vurgu. O dönemin polis memurları şimdi emekli olmuşlardır. Emekli kıraathanelerinde kim bilir kaç eski polis, o sokak kavgalarını bire bin katarak anlatmış, ‘’O başkaydı, o cesurdu, mertti’’ diye Deniz’den söz etmiştir, söz etmektedir.

Coniler!

Hele onlar şimdi ilerlemiş yaşlarında bile Deniz ve arkadaşlarını mutlaka anıyorlardır!

Nasıl anmasınlar ki, 1968 Temmuz’unda, işbirlikçiler tarafından hazır edilmiş fahişelerin sıcacık kollarını hayal ederek geldikleri İstanbul, onlara müthiş bir sürpriz hazırlaşmıştı. Dolmabahçe’de denizin soğuk sularını boyladılar.

Amerikan 6. Filosu şimdi de geliyor Türkiye limanlarına. Bugünün Conileri herhalde kendi Deniz Gezmiş’lerini arıyorlar İstanbul’da, Antalya’da, İzmir’de avare caddeleri arşınlarken!

Gazetelerde haber: ‘’Yeni Amerikan Büyükelçisi Robert W. Commer’in Türkiye’ye gelişi İstanbul ve Ankara’da gençlerin büyük protesto gösterilerine yol açmıştır. Yeşilköy Havaalanı’nda Büyükelçi’yi protesto için toplanan gençler, toplum polisi ile dövüşmüşler; Ankara’da ise Commer’i karşılamaya gelen Amerikan Yardım Heyeti’nden General Lynn’in kafasına bardak fırlatmışlardır. Gençlerden 15’i tutuklanmıştır.’’

Sonra Deniz’i Samsun’dan Ankara’ya doğru yürürken görüyoruz. Elinde hüzünlü bağımsızlık bayrağı. Yürüyüşün adı: ‘’Tam Bağımsız Türkiye İçin Mustafa Kemal Yürüyüşü’’

Bağımsızlık!

Bağımsız Türkiye!

Tam Bağımsız Türkiye!

Deniz, Türkiye devriminin can damarını yakalamıştı.

Türkiye’nin o zamanki rakamla 36 milyon insanının en önemli talebini bayrak yapmıştı kendine.

‘’Morrison Süleyman!’’

‘’Bağımsızlık istiyoruz!’’

‘’Yankee Go Home!

Deniz’lerin sloganları böyleydi. O dönem gençliğinin.

Bill’in Çiller’i, şimdi emperyalist Amerika’yı ikinci vatanı ilan ediyor! Tersaneler, demir çelik ve lastik fabrikaları, enerji tesisleri ve PTT satışta… İki darbeden sonra Türkiye sömürgeleştirilme sürecine sokulmuş! Deniz Gezmiş Türkiye’si, emperyalizme ve işbirlikçilerine karşı yeniden ayağa kalkıyor!

‘’Biz Amerikan emperyalistlerine ve onun işbirlikçilerine karşı sokak, meydan ve üniversitelerde sonuna kadar tam bağımsız… ve gerçekten demokratik Türkiye için mücadele edeceğiz.’’

Deniz Gezmiş’in ve 68 gençliğinin andıdır bu. Deniz öldürüldü. Ant, bir bayrak gibi dalgalanmakta. Daha yakıcı olarak, daha büyük bir önemle! Zonguldak’ta, İstanbul tersanelerinde, Ankara meydanlarında, caddelerinde…

12 Mart darbecileri! Sıkıyönetim savcı ve yargıçları!

Parlamentonun onurunu asker postallarının altına Isparta halısı gibi serdikten sonra, Bayar ve Menderes’in intikamını almak üzere Deniz’leri asmaya koşan ‘’Sayın’’ mebus takımı!

Deniz Gezmiş’i anımsıyor musunuz şimdi?

Vicdanınızda bir küçük kımıldama oluyor mu?

Peki, Deniz’in mahkemelerdeki şu sözlerini zaman zaman düşünüyor musunuz: ‘’Varlığımızı hiçbir karşılık beklemeksizin Türkiye halkları ve devletinin bağımsızlığına armağan etmiş bulunuyoruz.’’

Ve ey cellât!

‘’Elim kırılsaydı’’ dediğin olmuş mudur, geçen şu yirmi iki sene içinde, hiç! Elin kırılsaydı!

Filistin!

ODTÜ’de bir odaya kapanıp gerilla örgütleme çalışmaları!

Banka soygunu!

Amerikalı kaçırma!

Bir küçük kahramanlar birliğiyle dağlara çıkıp halkı harekete geçireceğine dair çocukça inanış!

Biz o dönemin Deniz’inden söz etmiyoruz. O dönemin Deniz’inden, hatalardan tabii ders çıkarıyoruz.

Konuştuğumuz Deniz ise başkadır. Bağımsızlık mücadelesinin Deniz’i! Gençlik kitlelerinin lideri olan Deniz! ‘’Gerçek kahraman kitlelerdir’’ diyen genç devrimci. İşte o Deniz’den konuşuyoruz.

Halkın Deniz’inden.

Bizim Deniz’den.

Devrimci Hukukçular Örgütü’nün eski üyeleri!

DÖB’lüler!

Dev-Genç’liler!

Cümle 68’liler!

Peki, siz hatırlıyor musunuz Deniz’i?

Hatırlıyorsunuz tabii. Hem de sık sık.

Ama nasıl?

Geçmişte kalan çocukça bir çılgınlık olarak mı?

Yeni Dünya Düzeni içinde serbest piyasa yükselirken kullanılacak bir fiyat unsuru haline getirerek mi?

Politika basamaklarını tırmanırken, ihale alırken, büfe kapatırken mi?

Yoksa içki sofralarında meze yapmak üzere mi?

İç çekerek çocuklarınıza anlatarak mı?

Nasıl?

İçinizdeki Deniz yaşıyor mu?

Türkiye için dövüşüyor musunuz? Bağımsızlık ve devrim ateşi ruhunuzu kavuruyor mu? Şimdi daha fazla olarak!

68 geçmişte değil çünkü.

68 gelecekte.

68, 1968’de değil, 68 şu andır!


Hasan Yalçın

Aydınlık, 30 Nisan 1994, 358. Sayı


Uğur Mumcu : Kemalizm ve Sosyalizm aynı denizlere akan nehirler gibidir

Okuyacağınız söyleşi yaklaşık 26 senelik. İlk olarak 1985 yılında, Saçak Dergisi'nde, "sosyalistler-arası diyalog" çerçevesinde yayımlanmış. Bizim sunduğumuz, bu söyleşinin geniş bir özeti... Söyleşiyi gerçekleştiren Halil Berktay, o günden bu yana bir hayli "dönüşüm" geçirdi; devşirildi. O, artık bir bağımsızlıkçı, bir bilimsel sosyalist değil; AKP'nin düzenini meşrulaştırmakla görevli bir "neo-liberal", bir Taraf yazarı. "Devrimci" günlerini anmıyor; o zaman yazdığı değerli yapıtların basımını bile yapmıyor, yaptırtmıyor. Küçük Amerika düzeninin "seçkin tarihçi"si...

Berktay'ın söyleşi yaptığı Uğur Mumcu ise devşirilemedi. Üzerine gittiği Kontrgerilla tarafından katledildi. Bugün, Halil Berktay'ın dünkü yoldaşlarını Ergenekon zindanlarında tutan da aynı Kontrgerilladır. Devşiremediğini katlederek veya hapislere atarak etkisiz kılabileceğini sanan sistem ise ancak zavallılaşmıştır. Bugün Halil Berktay, düzenin göğsüne taktığı onca madalyaya karşın halkın gönlüne girmiş bir aydın değil; ama Mumcu'nun sesi, bugün belki dünkünden de çok daha gür çıkıyor. Aşağıdaki söyleşide okuyacağınız vurgular 2011'de de, Torba Yasa'ya karşı çıkan işçinin, ağalıkla savaşan topraksız Kürt köylüsünün, Cumhuriyet yıkıcılarına yerleşkeleri dar eden öğrencinin ve daha nicelerinin mücadele bayrağında yazmakta, devrimci harekete ışık tutmaktadır.

Solun Sorunları

Halil Berktay: Sayın Uğur Mumcu; Türkiye'deki sosyalist solun bugün karşı karşıya bulunduğu sorunlar üzerine bu söyleşiye, görece kişisel bir soru ile başlamak istiyorum. Siz, genel olarak solun çeşitli kesimlerinin ya da çeşitli tür sol'ların meseleleri üzerine kafa yoruyor, yazıyor, çiziyor, değerlendirmelerde bulunuyorsunuz. Bu çabanızda zihni öncülleriniz nelerdir? Nasıl bir teorik perspektifiniz var? Bir ideoloji olarak sosyalizm karşısında tavrınızı, tercihinizi sorabilir miyim?

Sosyalizmin evrensel ve ulusal kaynakları

Uğur Mumcu: Bir insan, dünyaya ve topluma sosyalist açıdan bakıyorum diyorsa, önce onun düşünce kaynaklarını incelemek gerekir. Ben kendi kendime şöyle düşünürüm: Sosyalist eğilimli bir insanım - sonra tanımlayacağım, nasıl bir sosyalist görüşte olduğumu. Sosyalizm İdeolojisi evrensel bir ideoloji... Kültür gibi, onun da evrensel kaynakları var. Bu kaynakları incelemeye çalıştım. Ütopik sosyalizmden yola çıkarsınız; Karl Marks, Engels, Lenin, Kautsky, Bernstein, Rosa Luxemburg, Stalin, Sovyet devrimi, bunları incelersiniz. Avrupa sosyalizmini 1830-1848 çalkantısını okursunuz. Avrupa Komünizmini değerlendirirsiniz. Bunlar, evrensel sosyalist kültürün genel kaynaklarıdır ama yalnızca bu yetmez; yaşanan güncel olayları da izlemeniz gerekir, izlemeniz gerekir ki, dünyadaki sosyalist gelişmeleri ya da sosyalizm adına savunulan politikaları yakından bilesiniz.

Asıl ağırlık verdiğim nokta ulusal gerçeklerdir. Ulusal gerçeklerden de kastım şudur: Hiçbir teori, bir ülkede tümüyle uygulanamaz. Örneğin bugün çok yaygın bir deyim olan sosyal demokrasi, gelişmiş sanayi toplumlarının ürünüdür. Gelişmiş sanayi toplumları da bugünkü gelişme düzeylerine, emperyalist sömürü ve sömürgeci yönetimlerle gelmişlerdir. Onun için Türkiye'de "ben sosyal demokratım" diyen bir insanın, herhalde bir Alman sosyal demokratından, bir Fransız sosyal demokratından farklı yanları olması gerekir. O farklı yan anti-emperyalizmdir. Alman sosyal demokratının buna gereksinmesi yoktur. Ya da, ne bileyim, Hollanda'da sosyal demokrat, anti-emperyalizm problemini göz ardı edebilir, çünkü kendisi, diyelim Afrika'da sömürgeci bir ülkeydi. Ya da İspanya'da da bu böyledir. Çok farklı yansımalar gösteri siyasal düşünceler.

Onun için ben, öncelikle sosyalizmin bir "bağımsızlık sorunu" olduğunu düşünüyorum. Tabii ki burada en büyük güçlük, Sovyetler'in burnumuzun dibinde olmasıdır. Sovyetler'e komşu bir ülke olmamız ve Sovyetler'in paralelinde bir sosyalist akımın Türkiye'de şu veya bu ölçüde var olmasıdır. Türkiye'deki kronik anti-komünizm, soldan söz eden herkesi Moskova doğrultusunda saymak ister. «Zıtların birliği- kuralı burada da işler: Sovyetler de bunu ister: Yani, Sovyetler de Türkiye'deki solun kendi paralelinde olmasını ve görülmesini ister. Burada bir birlik vardır.

Onun için ben Türkiye'nin hem yaşamsal sorunu hem kişilik sorunu olarak bağımsızlığı, sosyalizmde de bağımsızlığı ön plana alıyorum. Bunun içindir ki Kurtuluş Savaşını, Kuvayı Milliye ruhunu benimsiyorum. Türkiye solu, Kuvayı Milliye ruhundan yola çıkmalıdır. Dünyadaki çağdaş gelişmeleri, dünyayı bugünkü uygarlık aşamasına getirmiş düşün kaynaklarını inceleriz, bundan so¬nuçlar çıkarırız; ama Ulusal Kurtuluş savaşımızı da hareket noktası sayarız. Özetlersek: Bir çağdaş sosyalist kültür, artı ulusal kültürümüz, Kurtuluş Savaşı'nın anti-emperyalist ruhu.

Kemalizm ve Sosyalizm: örtüşmeleri, farklılıkları

Halil Berktay: Türkiye kültüründe dayanacağımız unsur ya da tarihî kazanımlarla ilgili, ayrı ayrı yönlerde iki sorum olacak, şu söylediklerinizden sonra. Bir kere, anladığım kadarıyla siz, bu geçirdiğimiz son beş yılda yaygınlık kazanan, Türkiye tarihindeki büyük devrimci atılımları, örneğin Jön Türk Devrimini ve ittihat ve Terakki'yi, ya da Kurtuluş Savaşını küçümseme veya Osmanlının devamı gibi görme tutumuna pek katılmıyorsunuz...

Uğur Mumcu: Katılmadığım gibi, çok karşıyım bu görüşlere; yanlış buluyorum.

Halil Berktay: Kendi payıma, sizin dediğiniz gibi evrensel bir düşünce olarak sosyalizmin bütün teorik kaynakları ve pratik tecrübelerinden beslenen, ama kafaca ideolojik bağımsızlığı koruyan ve kendini sadece Türkiye halkına, Türkiye isçi sınıfına sorumlu sayan bir Türkiye sosyalizminin, tarihimizdeki bağımsızlık, demokrasi ve toplumsal ilerleme yönündeki bütün ilerici atılımları ile bunların kazanımlarına sonuna kadar sahip çıkması gerektiğine, ben de katılıyorum. Ama öte yandan, acaba en büyüğü Kemalist önderlik altındaki Türk Devrimi olmak üzere, tüm bu atılımların ideolojik doğrultusu ve sınıfsal temeli ile, sosyalizmin sınıfsal temeli ve uzun vadeli perspektifleri arasında, son tahlilde gene de bir ayrım yok mu? Bu meseleyi nasıl çözeceğiz?

Uğur Mumcu: Şimdi, önemli olan, ayrılıkların mı, benzerliklerin mi çok olduğu... Elbette Kemalizm ile Sosyalizm aynı şeyler değil. Fakat aynı denizlere akan nehirler gibidir Kemalizm ve Sosyalizm, bizim anladığımız bağımsız sosyalizm. Niçin? Elbette Kemalizmi kendi koşulları içinde değerlendiriyoruz. Kurtuluş Savaşı işçi sınıfı öncülüğünde yapılmış bir savaş değil; asker-sivil aydınlar öncülüğünde yapılmış ve halk tarafından desteklenmiş, örgütlenmiş bir savaş. Öyleyse, Kemalist devrimlerden bir sosyalist devlet modeli çıkarmak mümkün değil. "Kemalizm eşittir sosyalizm" diye tanımlamak da mümkün değil. Burada anlaşıyoruz. Fakat Kemalizmin koyduğu anti-emperyalist ilkelerle bugün bağımsız Türk sosyalizminin savunduğu görüşler arasında tam bir özdeşlik vardır. Atatürk'ün özlediği tam bağımsız Türkiye, ancak bağımsızlığa inanmış sosyalistlerin eli ile kurulur. Bu bakımdan bu benzerliği çok önemli sayıyorum.

Sosyal demokratlar, liberallerin işlevlerini üstleniyorlar

Halil Berktay: Bugün Türkiye'de sosyal demokrasi diye bir olay var ve aynı zamanda, kendilerini "sosyal demokrasinin solundaki sol" olarak görenler tarafından, sosyalistlerin bağımsız örgütlenmesi, bu amaçla da bir diyaloga, bir muhasebeye, kapsamlı bir değerlendirmeye girişilmesi sorunları gündeme getiriliyor. Bunun için de şöyle bir varsayım olsa gerek; Türkiye'de sosyal demokrasinin de yapamayacağı bazı şeyler vardır ki, onları ancak sosyalistler yapabilir. Bağımsız sosyalist örgütlenme, uzun vadede ideolojik bakımdan bir varlık nedenine sahiptir elbet; ama aynı zamanda, daha somut olarak, siyasi bakımdan haklı bir varlık nedenine sahip olması, başkalarının yerine getiremeyeceği bazı misyonları üstlenmesi ile mümkündür. Dolayısıyla, (...) sosyal demokrasiyi nasıl değerlendiriyorsunuz?

Uğur Mumcu: Türkiye'deki siyasal tablo eksiktir. Önce, Türkiye'de bir tek liberal sağcı parti yoktur. Dolayısıyla bizim kendilerini sosyal demokratız diye niteleyen arkadaşlarımız -ki ortada iki tane parti var- batıdaki liberal partilerin işlevlerini yerine getireceklerdir. Ve göreceksiniz, bu sosyal demokrat partiler seçim yaklaştıkça daha sağa, merkeze doğru kayacaklardır. Ben bu sosyal demokrat partileri çağdaş ölçüler içinde tartıya vurursam, liberal partiler olarak görüyorum. Yani bunları «çağdaş sağcı» olarak görüyorum. Çok saygıdeğer insanlar, toplumda demokratikleşmeyi istiyorlar, özlüyorlar, bu uğurda çaba harcıyorlar, içlerinde sosyalist görüşleri savunan insanlar da var; fakat son tahlilde bunların fonksiyonu Batı'daki liberal partilerin fonksiyonlarıdır, yani demokrasinin sınırlarını genişletmektir...

Kapitalizmin yedek lastiği

Efendim, bunu iki açıdan değerlendirelim. Birincisi, hem SODEP'in kuruluş aşamasındaki, hem de Halkçı Parti'nin kuruluş aşamasındaki öncü fikirleri biliyorum. Bunlar soldan çok sağa yakın fikirlerdir. Fakat Türkiye'de liberal sağ olmadığı için bunlar sol gibi sunulmuştur. Yani efendim, düşünce özgürlüğünü Batı'daki bütün liberal partiler ister; istenmemesi ayıptır. Bizde, örneğin Doğru Yol Partisi'nin düşünce özgürlüğü istediğinden şüpheliyim. Onun için hiç DYP'ye önem vermiyorum. DYP'nin tutumunu, bir siyasî lideri yeniden itibarlı hale getirmek için yaptıkları manevralar olarak görüyorum ve "demokrasi savaşı" olarak görmüyorum. Bu çerçeve içinde, bu SHP içinde görev alan insanların bir kısmının solculukla ilgileri yoktur. Yani nedir solculuk? Kapitalist sömürüyü ortadan kaldırmak, kapitalist düzeni değiştirmektir. Böyle bir amaçları yoktur.

İkincisi, bu tasarı hazırlanırken yeterince üzerinde durmamışlardır. Parti henüz nitelikli, ağırlıklı bir parti değildir. Genel laçkalık egemen olmuştur. İkisi de iç içedir. Yani hem niyet, hem de pratikte önem vermeme problemi vardır. Daha kimleri görevlendirecekleri belli değildir. Henüz illeri, ilçeleri yeni kuruyorlar, o da etkendir.

Ama ben öyle sanıyorum ki, bu partinin kuruluşu kapitalist düzene, iş ve sermaye çevrelerine, "biz sizin de alternatifiniziz" demektir. Bir sosyalist bunu söylemez. Çünkü kapitalizmin bunalımlarını çözmek iki yöntemle mümkün... Kapitalizmin kendi kurallarıyla, onu sosyal demokrat veya sağcı partiler çözer. Sosyalistlerin çözümü kapitalist yöntemlerden ayrıdır.

IMF'ye karşı ne tavır alıyorsunuz? Buna karşı önlemleriniz nelerdir? Türkiye'deki Amerikan üslerine karşı ne önlem alıyorsunuz? Sosyal Demokrat Halkçı Parti'nin veya Demokratik Sol Parti'nin böyle iddiaları yoktur. Yani bunlar bir çeşit yedek lastiktir; Batı'da olduğu gibi kapitalizmin yedek lastiğidir. Diyelim ki Vehbi Koç, bakar ki bu ANAP iktidarı bunalımlar içine giriyor, toplumda bir değişiklik gerekir; bu kez sosyal demokrat hareketi destekleyebilir. Nitekim yakın geçmişimizde de böyle olmuştur. İşadamı işadamıdır nihayet; çıkarına bakar. Toplumda değişim arzuları yükseldikçe sosyal demokrat iktidarı da destekleyebilir. Bilir ki kendisine bir zarar gelmeyecek. Yani işçinin ürettiği artı-değeri, işadamlarından vergilendirme ya da yeni bir yasal düzenleme ile alacak, işçilere geri döndürecek: böyle bir iddiası yok. Onun için, korkusu da yok.

Solculuk, anti-kapitalizm mi?

Halil Berktay: Söylediklerinizin büyük çoğunluğuna katılmakla birlikte, biraz sorgulamak istediğim bir nokta var. Sosyal demokrasinin sosyalist olmadığı, zaten tanım gereği Ama siz demin adeta onu geniş anlamıyla solcu da saymayan bir ifade kullandınız ve solculuk kapitalizme karşı çıkmaktır, kapitalist sömürüye karşı çıkmaktır dediniz. Oysa tarihsel bakımdan ve genel anlamıyla, belli bir anda toplumsal ilerlemenin önüne geçen en büyük engele karşı olan herkes, o andaki somut hesaplaşmada solcudur gibi geliyor bana. Şimdi bunu Kemalist Devrime uygulayacak olursak, sizin de demin söylediğiniz gibi, kuşkusuz Mustafa Kemal sosyalist değildi; ama o günün tarihsel problemleri ve ittifakları çerçevesinde, aynı derecede kuşkusuz ki solcuydu. Bu bağlamda, sosyal demokrasinin de, sosyalist olmamakla beraber, son tahlilde Türkiye'nin bağımsızlık, demokrasi ve çağdaşlaşma yönünde ilerlemesinden yana bir güç olduğu söylenemez mi? Bu görevler yolunda ne kadar tutarlı davranacağı ayrı bir sorun tabii.

Uğur Mumcu: Sol, geniş bir tanım. Elbette ki yenilik isteyen, toplumdaki egemen yargılara ve egemen çevrelere karşı olan herkes solcudur. Orası muhakkak. Ben "sosyalist solu" kastediyorum. Sosyalist soldur kapitalist üretim biçimine karşı çıkan, kapitalist sömürüye karşı çıkan. Sosyal demokrasi elbette soldur. Hani Batı'da "liberal left" dedikleri, liberal soldur. O bakımdan, ben Türkiye özelinde sosyal demokrat partilerin önemli ve saygıdeğer bir rolü olduğuna inanıyorum. Demokrasiyi savunmak, demokrasiyi genişletmek... Ama "kapitalist sömürüyü kaldırmak" diye bir iddiaları yok. Onların işlevi, kapitalizmi ıslah etmek, kapitalizmi geliştirmek, kapitalizmin yarattığı sistem ile bütünleşmek, onun şurasını burasını değiştirmekle sınırlıdır.

Tutarlı anti-emperyalizm, sosyalizmin hasleti

Bizde de böyle olmuştur, Batı'da da aşağı yukarı böyledir. Şimdi bir şeyin altını çiziyoruz; diyoruz ki bir Türk sosyal demokratının bir Alman sosyal demokratından, bir İsveç sosyal demokratından çok farklı yanları olmalıdır. Niye? Çünkü Batı'daki sosyal demokrasi, sanayi toplumlarının ürünüdür. Türkiye bu aşamada değildir. Bu aşamada olmadığı için, Türk sosyal demokratının anti-emperyalist görüşleri ön plana gelmelidir. Fakat şimdi gerek geçirdiğimiz olağanüstü dönemin payı var, gerekse bu sosyal demokrat partileri kuranların doğasından gelen bir gerçek var: Anti-emperyalizmi gündeme getirmiyorlar. O nedenle, sosyalist sol ile sosyal demokrat solu ayırt eden özelliklerden biri, anti-emperyalist tavır oluyor. Örneğin Dünya Bankası ile bir anlaşma imzalıyoruz 300 milyar dolarlık; buna karşılık, Resmî Gazete'de yayınlanıyor, bütün Türkiye Cumhuriyeti'nin malvarlığına adam ipotek koyabiliyor. Bu yetkiyi gördüğün anda, karşı koyarsın. Sosyal demokrat bunu düzenin gereği sayabilir ama sosyalist sayamaz. Başka bir deyişle, bugün anti-emperyalizm gündemden çıkmıştır. Yoksa elbette bunları ben küçültmek için söylemiyorum. Ben de, açıkça itiraf edeyim, 1980 öncesi Cumhuriyet Halk Partisine oy verdim. Cumhuriyet Halk Partisinin amaçlarını paylaşmıyordum ama teröre karşı bir seçenek olur, terörü önler diye ben Halk Partisine oy verdim. Başarılı olacağından da elbette kuşkular taşıyordum. Ben sosyal demokrat hareketi küçümsemiyorum. Bir kitle hareketidir ve büyük olasılıkla bugünkü ANAP iktidarına karşı iktidara gelecek olanlar da onlardır. Ama ben onların sosyalist olmadığını vurgulamak istiyorum. Sosyalist olmadıkları için anti-emperyalist mücadeleye ağırlık vermiyorlar; diyelim ki bir Savunma İşbirliği Anlaşmasını gündeme getirmiyorlar. Çünkü bu düzenle o kadar büyük karşıtlıkları yok. Sosyal demokrasi, kapitalizmin sol kanadıdır.

"Sol" terör ve solda muhasebe

Halil Berktay: Demin 1980 Öncesi siyasi tercihlerinizden söz ederken, o dönemin ekonomik buhran ve terör koşullarına da atıfta bulundunuz. (...) 1979–80 yıllarında Türkiye'de sol, özellikle sosyalizm, çok itibarsız bir duruma düştüyse, bunda, ekonomik buhran ve terör karşısında başarısızlık ya da lekelenmelerin de bir payı olmadı mı?

Uğur Mumcu: 12 Eylül 1980 öncesi (...) solun bin bir fraksiyonu çeşitli tutumlar takındılar. Bir kısmı, silahlı devrimi tek yol saydı. Bunlara o günlerde karşı çıktık. Sol adına cinayetler işlendi, bankalar soyuldu, insanlar kaçırıldı. Diyelim ki bunların bir kısmı yükselen, yoğunlaşan sağ teröre karşı bir meşru müdafaaydı; ama hepsi öyle miydi? Hayır. Şiddeti iktidar yolu gören sol görüşler vardı. Sol adına bunları ileri sürüyorlardı. Ve sol adına işlenen cinayetler de kitleleri, halkı soldan soğuttu. Kimin ne olduğu, kimin hangi görüşü savunduğu da o kargaşa içinde belli olmuyordu. O yüzden, 1980 öncesinde sol haklı ya da haksız "itibar kaybına" uğramıştır.

Biz, 12 Eylül öncesi terörünü görmezlikten gelerek bir politika oluşturamayız. 12 Eylül öncesi terörü, hepimizi tedirgin eden olaylarla geçti. Düşünün ki yazarlar, çizerler, milletvekilleri ceplerinde silahla dolaşıyorlardı, ya da muhafızlarla. Eee, şimdi biz devlet terörü diyoruz, yakınıyoruz; işkencelere karşı çıkıyoruz... Bu da bir terör çeşididir; bu da temel hak ve özgürlükleri ortadan kaldırmaktadır. Yani anarşi ve terör, Türkiye'de temel hak ve özgürlükleri ve anayasal düzeni ortadan kaldırmıştır. Devlet terörü de hak ve özgürlükleri ortadan kaldırıyor. Bunun birini görüp öbürünü görmemek, aslında gerçekçi olmamak demektir.

Halil Berktay: Ayrıca, eğer diğerini görmezlikten gelirsek, sonuç olarak halka, devlet terörü ile özerk terör arasında, başka seçenek bırakılmamış oluyor...

Uğur Mumcu: Şimdi Güneydoğu'da Apoculuk var. Apoculuk adına cinayetler işleniyor, hunhar cinayetler işleniyor. Oradaki vatandaş o zaman devletin baskıcı yöntemlerle de olsa duruma müdahale etmesini ister. Siz insanı güvencesiz bırakırsanız, devlete sığınır. Bu devlet totaliter de olsa sığınır, demokratik de olsa sığınır. O bakımdan, terör kimden gelirse gelsin, soldan, sağdan, devletten; hepsine karşı çıkmak gerekir.

Türk sosyalizminin üç koşulu

Halil Berktay: Bütün bu anlattıklarınız temelinde, Türkiye'de bugün sosyalistler arası bir diyalog, muhasebe, karşılıklı eleştiri ve özeleştiri süreci yoluyla, sosyal demokrasinin solunda bir birliğin koşulları oluşacak olsa, bunun hangi vazgeçilmez temele dayanmasını öngörürsünüz?

Uğur Mumcu: (...) Türkiye özeline gelirsem, geriye doğru Türk tarihine bakarak düşünüyorum; 1908'lerde yaşasaydım ve kolağası olsaydım, Hareket Ordusu'na katılırdım. 1919'larda yaşasaydım Mustafa Kemal'in yanında Kuvvayı Milliyeci olarak yer alırdım. Ve tarihe böyle sıcak duygularla bakarsak, İttihatçılar bugün yaşasalardı bizlerle beraber olurlardı, Kuvvayı Milliyeciler yaşasalardı yine bizlerle beraber olurlardı diyorum. Böyle düşünüyorum. Yani İttihatçı bugün yaşasaydı çağdaş, bağımsız, demokratik, sosyalist olurdu; Kuvvayı Milliyeci yaşasaydı, çağdaş, bağımsız, demokratik, sosyalist olurdu. Ben tarihsel kökene böyle bakıyorum; yoksa Kuvvayı Milliyeciler geldiği zaman, elbette boyunlarında fişekler, başlarında kalpaklarla gelmeyecekler, çağdaş düşüncelerle gelecekler, İttihatçılar da Bab-ı Ali baskınlarıyla gelmeyecekler. Neyle gelecekler? Bağımsız, çağdaş, demokratik toplum özlemleriyle gelecekler.

(...) Bağımsızlık mücadelesine ağırlık verme ilkesi dışında, üç ilke daha düşünüyorum. Birincisi, solculuk, azınlık ırkçılığına, yani Kürtçülüğe alet edilmemelidir. Türk solu kesinlikle ulusal bağımsızlıktan ve ülke bütünlüğünden yana olmalıdır.

İki; sol, maceracı akımlara alet olmamalıdır. Yani "tek yol devrim" diyerek tek yolun şiddet olduğunu benimseyen sol ile siyasal-ideolojik hiçbir görüş birliği olmadığını, her fırsatta ortaya koymalıdır. Çünkü insanlığa aykırı her eylem sosyalizme de aykırıdır. Bunu acımasızca eleştirmek gerekir. Terörün olduğu yerde sosyalizm yoktur.

Üçüncüsü: "İdeolojik bağımsızlık". Bağımsızlık, sadece ülkenin bir başka ülke karşısında saygınlığı, başının dik durması değil, aynı zamanda bir ideolojik bağımsızlığı gerektirir. Yani, "sosyalizm 1917 yılında Sovyetler Birliği'nde başlamıştır; öyleyse sosyalizmin anayurdu Sovyetlerdir; bizim sosyalizmimiz de ona benzeyecektir", bu görüşe karşıyım. Bunun gibi, Çinci, Sovyetçi sosyalist görüşlerin, pratikte gerçekçi olmadığı kanısındayım. Bunun için ideolojik bağımsızlığı ana hedef sayıyorum.

İdeolojik bağımsızlığı da biz kendimiz işçilerimizle, emekçi halkımızla ve aydınlarımızla oluşturacağız. Türk sosyalizminin sorunu şudur diyeceğiz. Leninizmin toprak reformuna ya da toprak devrimine bakış açısı ayrıdır; benim toplumumda, Güneydoğu Anadolu'daki toprak dağılımı ayrıdır, batıdaki toprak dağılımı ayrıdır. Bunun gibi her olayın kendine özgü nedenleri vardır. İdeolojik bağımsızlık derken, bu somut koşullarla yoğrulmuş görüşleri amaçlıyorum; Sovyetçi olmayan, Çinci olmayan görüşleri. Ne demek bu? Dünyadaki bütün çağdaş gelişmeleri düşüneceğiz, tartışacağız; ama kendi ülkemizin somut koşullarına uygun teori geliştireceğiz. Bu da sosyalist aydınlarımızın görevidir.

Türkiye toprağına basmak

Halil Berktay: Bu, ayağım Türkiye toprağına basmak, Türkiye gerçeklerine bakmak ve Türkiye'nin teorisini yapmak ilkesi, galiba şundan da önemli: Bir Babrak Karmal olayına, Babrak Karmal tarafından bakacak olursak; yani Sovyetler niçin oraya girdiler diye değil de Babrak Karmal'ı hangi psikoloji yarattı diye bakacak olursak; ilginç bir sürüklenişle yüz yüze geliyorsunuz. Kendinizi geri bir ülkede düşünün, Afganistan gibi. Aydınsınız, ülkeyi modernleştirmek istiyorsunuz; ülkeyi modernleştirmek için de ülke gerçeklerine değil, kafanızdaki şemalara ve hazır reçetelere bakıyorsunuz. Bu kafanızdaki hazır, mükemmel ve ileri -aşırı ileri- şemalar ve reçetelerle, ülkeniz gerçekleri arasında büyük bir çelişme var. Halkı beklediğiniz çabuklukla harekete geçiremiyorsunuz; zorluyorsunuz zorluyorsunuz, halk sizin sesinize kulak vermiyor; o zaman kendi halkınıza karşı başkasının kılıcına başvuruyorsunuz!

Bundan şu sonuç çıkıyor: Bizimki gibi azgelişmiş ülkelerde, sosyalizmin önüne bağımsızlık ve demokrasi noktalarında yoğunlaşan bir asgari program koyması, uzun süre buna yapışması ve bunu ülke gerçeklerinden türetmesi "derhal ve dolaysızca sosyalizm" zorlamasına girmemesi, Babrak Karmal olmamak için de önemli galiba.

Uğur Mumcu: Efendim, Babrak Karmal tabii ki bir işbirlikçi; bizim tarihimizden örnek verecek olursak, Vahdettin'le bir farkı yoktur, veya 2. Dünya Savaşı'ndaki o ünlü Norveç başbakanı Quîsling ile. Tabi psikolojik dürtüleri nedir Karmal'ın bilemem ama, herhalde Vahdettin'e de sorsanız, kendine göre bazı nedenleri olabilir, İngilizlerle niye işbirliği yaptığını açıklayan.

Ülke gerçekleriyle yoğrulmuş bir insan, hazır reçetelere güler. İlerici bir ziraat mühendisinin, toprakla haşır neşir olmuş bir ziraat mühendisinin, eğer sosyalist ideolojiden esinlenmişse, bir çözümü vardır kafasında. Siz buna bir slogan getirin toprak reformuyla ilgili; güler, geçer.

Eee, şimdi siz devrim yaptınız, devrim yaptığınıza inanıyorsunuz, ama halka dayanmıyorsunuz. Halkın örgütlü desteği yok arkanızda. Bir de komşu devlet var yukarıda; onların da birtakım siyasal, stratejik hesapları var... Sizin ülkede, iktidarda kalma şansınız, biraz kuzey komşunuzla iyi geçinmeye ve onu ülkeye davet etmeye bağlı olur. Babrak Karmal'ın psikolojisi bu herhalde. Ama bu, ihanet vasfını ortadan kaldırır mı? Kaldırmaz.

Efendim, Afgan mücahitleri gericiymiş; o yüzden bu savaş, mücahitlerin savaşı, anti-emperyalist olmazmış. Afgan mücahitlerini CIA destekliyormuş; bu yüzden ilerici olmazmış. Böyle savlar da var... Size yakın tarihimizden bir örnek vereyim.

Kurtuluş Savaşı'nda Mustafa Kemal en güç günlerde Sovyetler'den askeri yardım alır. Halil Paşa önce gider, Enver Paşa'nın amcası Halil Paşa ve Trabzon'a yardımlarla döner. Daha sonra Bekir Sami Bey gider. O zaman bir tek kuruşa muhtaç Türkiye; bir silaha, bir fişeğe muhtaç o sıralar. Meclis içinde bir oylama yapılır ve İçişleri Bakanlığı'na Tokat mebusu Nazım Bey getirilir. Son zamanlarda yayımlandı Milli Mücadelenin gizli tutanakları; orada Mustafa Kemal diyor ki gizli celsede, "Nazım Bey'in casusluk kertesine varacak ilişkileri" söz konusuydu. Sovyet elçiliğine gizli celselerimiz hakkında, burada yaptığımız gizli celseler hakkında, bilgi vermekteydi. Sovyet Dışişleri Bakanı, (o zamanki adıyla Dışişleri Komiseri) Çiçerin, Ali Fuat Paşa'ya, bizim gizli celsede konuştuklarımızı aktarıyordu. Onun için kendisinin İçişleri Bakanlığına gelmesine razı olmadım. Bunun için, biliyorsunuz, Çerkez Ethem'i görevlendirir. Çerkez Ethem bir pusula götürür veya gönderir Nazım Bey'e ve Nazım Bey istifa eder, çekilir içişleri Bakanlığından.

Bu, neyi gösteriyor? Sovyetler'den askeri yardım, para yardımı aldığı sırada Mustafa Kemal, yine bağımsızlığı esas sayıyor ve Sovyetler'e yakın olan bir adamı İçişleri Bakanlığı'na getirmiyordu. Yani Mustafa Kemal de bu savaşa çıktığı zaman, meçhullerle doluydu gelecek. Ve bir ülke vardı, yardım elini uzatmıştı. Ama o ülkenin adamı olmadı. Ne yaptı? Bağımsızlığı savundu. Onun için Babrak Karmal psikolojisini, "ihanet psikolojisi" sayıyorum.

Kaynak:  tgb.gen.tr


ABD'nin Kürt koridoru planı çökerken


PKK organları, daha on gün önce “Rojava’da devlet kurduk” diye bayram yapıyordu. ÖDP gibi, PKK’nin kuyruğundan kurtulamayan örgütler de, ABD’nin kurdurduğu bu devlete kutlama mesajları yayınlıyorlardı.


ENSTRÜMANIN BEYNİ OLMAZ

Kendisine “araçsal” rol verildiğini, hem de liderinin ağzından kabul ve ilan eden bir örgütte beyin olmaz. O örgüt, stratejik piyonluğu resmen ve ruhen de benimsediği için, hesap kitap yapma yeteneğini geliştiremez. O’nun bütün hesap ve kitabı, hangi güce hangi koşullarda “araç” olacağı üzerinedir.

PKK’nin siciline bakınız, bütün planları kullanılmak üzerine kurulmuştur. Bu “kullanılmak” lafını en çok kullanan da Öcalan’ın kendisidir. 1999 yılı Şubat ayında İsrail’den Türkiye’ye getirilirken uçakta söylediği, “devlete hizmet etmeye hazırım” sözü, o an korkudan söylenmiş bir laf değildir. O söz, PKK’nin yaşam şifresidir. O nedenle PKK’ye ‘Rojava’da hükümet kur’ derler, kurar. Sonu nereye varır, düşünmez. Enstrüman ruhu budur. Enstrümanın beyni olmaz.

BEYNİ OLSAYDI

Beyni olsaydı, şöyle düşünürdü: Bana hangi coğrafyada hükümetçik kur diyorlar? Suriye’yi böldürüyorlar. Irak’la düşman olacağım. Yukarda Türkiye’de Tayyip Erdoğanların sonu geliyor. ABD inisiyatifi kaybetti. İsrail’in gücü yetmez. Bu “Kürt koridoru” dedikleri gerçekçi değil. Bizi dolduruşa getiriyorlar!!!

AKILLI ADAMIN YAPACAĞI DEĞERLENDİRME BUYDU.

Yanlış hesap Bağdat’tan döndü. Gazetelerde fotoğrafları hüzünle görüyoruz, onbinlerce Kürt sırtında yatağı yollara dökülmüş, Suriye’nin kuzeyinden Irak’ın kuzeyine kaçıyor. PKK organları, katliam haberleri yapıyor.
Kürt halkı yatağını sırtlayıp kaçtığına göre, can telaşına düştüğü ortadadır. Ama onu evini barkını, malını mülkünü bırakıp kaçırtan kimdir?

Bu soruya dolduruşa gelerek verilen cevaplar çıkmazı derinleştirecektir. Bir bölge gerçeği var: “Kürdistan’ı kuracağız” diyenler, dört ülkeyi böleceğiz demektedirler. Dört ülkeyi bölmek için kuvvet ister. O kuvvet de ABD ve İsrail’dir denmektedir. İşte enstrümanlığın da, ihanetin de, onursuzluğun da, beyinsizliğin de başladığı nokta budur.

PKK’nin baş aşağı gideceği bir sürecin eşiğindeyiz. Kimileri, Güneydoğu manzaralarına bakıp Türkiye’nin bölündüğünü düşünüyor. O manzaralar, PKK’nin değil, AKP’nin eseri ve başarısıdır.

AKP, bizzat Hüseyin Çelik’in ve diğer yöneticilerinin itiraf ettikleri gibi, “Açılım” için iktidara oturtuldular. Bu da bir enstrüman göreviydi. PKK de, enstrümanın enstrümanı oldu. 2002 yılını hatırlayalım, PKK terörü bitme noktasına gelmişti. AKP iktidarıyla bugün Güneydoğu’da derebeylikler oluşturma konumuna getirildi. Ergenekon operasyonları da bu amaçla tezgâhlandı.

Doğu Perinçek, Aydınlık 24.08.2013


Demokrasi ve Sosyalist Parti


İndirmek için;

Saçak Dergisi, Sayı 29, Haziran 1986

Nobel ödüllü romancının pembe dizi Türkçesi

Nobel ödülünü Türkçeye değil, Amerikancaya veriyorlar. Bunu Özdemir İnce dostumuz kaç kez yazdı.
Doğru, artık pembe dizilerin Türkçesinde “iç acıyor”. Ancak Türklerin içi acımaz.
Hiçbirimiz “ayağım üzüldü” demeyiz, ayağım acıdı deriz. Yürek yanar, fakat ayak acır. Türkçe, manevi acılar ile fizikî acıları birbirinden ayırmıştır.

Türkçenin hakiki yazarları da var

Türkçenin yalnız Nobel ödüllü yazarları yok, hakiki yazarları da var.
İki örnek.
Bekir Coşkun’un içi acımıyor, içi yanıyor:
Muazzez İlmiye Çığ, yüzyılların Türkçesiyle yazıyor, içim yanıyor şiirinin ilk iki dizesi bizim de içimizi yakıyor:
İçim yanıyor, yanıyor içim,
Kan ağlıyor yüreğim!
Böyle mi olacaktı, bizim muhteşem DEVRİM!

Çığ’ın şiir kitabının başlığı bizim dilimiz:



Her dilin bir yoğurt yiyişi vardır

Her dilin bir deneyim hazinesi var. Her halk, hayatını, duygularını, düşüncelerini kendi diliyle işliyor.
Türklerin
içi yanar,
yüreği yanar,
ciğeri yanar,
içi parçalanır,
yüreği parçalanır,
ciğeri parçalanır,
içi sızlar,
yüreği sızlar.
Duyulan mânevi acılar, yanma, parçalanma veya sızlama eylemiyle dile getirilir.
Amerikalıya veya Almana “içim yanıyor” derseniz, yangını söndürmek için itfaiyeye haber verir. Çünkü Amerikalının ve Almanın içi yanmaz, içi acır.
Şehit annesi, yavrusunun haberini alınca “içim acıdı” demiyor, “yüreğim yandı” diyor.
Figen Demirtaş, Nobel ödüllü değil ama Türkçe konuşuyor. Geçende Aydınlık’ta okudum, “İçim parçalandı” diyordu (11 Ağustos 2013)

Bedensel acılara gelince

Bedensel acılar ise, acımak, ağrımak, sancımak ve sızlamak eylemleriyle belirtilir.
“Muhallebi çocukları” dışında, içimizde çocukken kafasına taş yemeyenimiz azdır. Kafamız acımıştır.
Bileğimiz burkulunca, bileğimiz acır.
Sürekli acılarda ise, ağrımak veya sancımak eylemi kullanılır. Başım ağrıyor, karnım ağrıyor, kalbimde sancı var gibi. Eğer acı hafifse, sızlıyor deriz.

Acımak=Merhamet etmek

Bir de başka insanların düştüğü olumsuz hallerde duyduklarımızı acımak eylemi ile belirtiriz. Merhamet karşılığıdır ve bazen küçültme amacıyla da kullanılır.

Velhasıl Türkçe, acımak ile yanmak eylemlerini ayırmıştır. Bu, bir zenginliktir ve dilin inceliğidir. Öte yandan bir halkın binlerce yıllık duygu birikiminin dildeki yansımalarıdır. Sözcükler, tarih içinde anlam yüklenir. Sözcüğü ve dili, tarihinden kopardığınız zaman, solar.

Yunus “Dünü günü içim acıdı” diyor mu

Yunus Emre’deki Türkçenin güzelliğine aşık olmayan var mı:
Ben yanaram dünü günü
Bana seni gerek seni
diyor.

Yanaram sözcüğünün yerine acıram’ı koyun, kaldı mı güzellik:
“Ben acıram dünü günü”.

Kumanların “iç gözü”, “gönül gözü”

Kuman-Kıpçak Türkçesinin güzelliklerine bakınız. Şu deyimleri Oktay Sinanoğlu dostumuz çok sevecek:
İç közimiz=İçimizdeki göz.
Köngül közi=Gönül gözü” (GRØNBECH, K., Komanisches Wörterbuch, Türkischer Wortindex cu Codex Cumanicus, Kobenhavn, 1942, s.81, 98)

Pembe dizilerin yanlış çevirileri

Televizyonlardaki pembe dizilerde yapılan yanlış çeviriler, bir süre sonra konuşma diline giriyor, derken yazılara yansıyor.
Örneğin Beren Saat, “Medya ilk günden beri canımı acıttı” diyordu (Habertürk, 4 Nisan 2010); oysa üzdü demesi gerekirdi veya daha kuvvetli anlatımla “canımı yaktı” da diyebilirdi.
Yalnız sinema sanatçılarımız ve gazetelerimiz mi, önemli yazarlarımız bile, başsağlığı dilerken, canım acıdı diyebiliyorlar.
Kalıpları bozan yazarlarımız da var. “Yüreğim yandı” diyeceklerine kalbim yandı diye yazıyorlar.

Kasaptan dana kalbi alınmaz, dana yüreği alınır

Oysa Türkçede özellikle deyimlerde, kalbin ve yüreğin ayrı yerleri vardır.
“Yürek sızısı” denir, kalp sızısı olmaz.
Cesur insana “yürekli” deriz, kalpli demeyiz.
Sporcu için “yüreğiyle oynuyor” deriz, kalbiyle oynuyor demeyiz.
Buna karşılık özellikle tıp alanında daha çok kalp sözcüğü kullanılır. “Kalp uzmanı” vardır, yürek uzmanı yoktur. “Açık kalp ameliyatı” yapılır, açık yürek ameliyatı duymadık.
“Kalbine masaj yaptılar” denir, yüreğine masaj yaptılar denmez.
Kasaptan “koyun yüreği” alırız, koyun kalbi olmaz.

İkiyüzlü mü iki suratlı mı?

Kalıpların önemini gösteren örnekleri yüz ve surat sözcükleriyle de verebiliriz. “İkiyüzlü” deriz, iki suratlı derseniz, aynı anlama gelmez.
“Asık suratlı” deriz, asık yüzlü demeyiz.
“Bakılacak suratı yok” deriz, bakılacak yüzü yok demeyiz.
“Kimse yüz vermedi” deriz, kimse surat vermedi denmez.

“Siyah gün dostu” diyen var mı?

Siyah gün dostu diyene rastladınız mı? “Kara gün dostu” vardır!
Çok yorulunca, “ayaklarımızı kara sular iner”, kimsenin ayağına siyah sular inmez.
Anarşistlerin “kara bayrakları” vardır; bayrağın siyahı olmaz.
Ecevit’in sloganı Türkçeydi: Akgünler!
“Beyaz günler” deseydi anlaşılmazdı ve tutmazdı.

Kültürde yozlaşınca

Diller, kuşkusuz kendi kalıplarını da değiştirebiliyorlar, bozuyorlar, yeni kalıplar üretiyorlar. Ama yanmanın yerine acıma eylemini koyanların böyle güzel bir iş yaptıklarını söyleyebilir miyiz?
Türkçenin kendine has mantığını ve inceliklerini bozmanın neresi hoş?
Türkçenin derinliklerindeki duygu ve kültür birikiminden kopmanın neresi güzel?
Kültürde yozlaşma, kendisini dilde yozlaşmayla ortaya koyuyor.
Yozlaşan bir dille, bilimde derinleşemez ve sanatta güzelleşemeyiz.
Siyasette de gelişemeyiz. Tarihsel birikiminden kopan bir dille BOP Eşbaşkanlığı yapabilirsiniz ama devlet adamlığı yapamazsınız.
Size Atlantik sistemine hizmetinizin karşılığı olarak Nobel verebilirler ama o Nobel Türkçenize değil, Amerikancanıza verilmiştir.

Doğu Perinçek, Aydınlık 23.08.2013




Hz. Muhammed de, Mao da putları yıktı


“İşçi Partisi’ne karşı 20-25 yıldır psikolojik savaş yürütülüyor. Namaza durmasan ‘namaza durmadı’ diye başlık atacak, namaza durduğunda ‘vay namaza durdu’ diye başlık atıyor. ‘Hz. Muhammed, peygamberdir’ desen, böyle bir kampanya yürütüyor. Peygamberliğinden bahsetmesen, sırf medeniyet devrimcisi desen ‘gördünüz mü, peygamber olduğunu söylemedi’ diyecek.”

“Mao’yu programdan çıkarıp, yerine Hz. Muhammed konulunca cenaze namazı da kılınır” şeklindeki değerlendirmelere bir yanıt olması açısından Aydınlık dergisi’nin bu haftaki sayısında yayınlanan Tugay Şen’in İşçi Partisi Genel Başkanı Doğu Perinçek’le yaptığı röportajı aynen aktarıyoruz. (İşçi Partisi Basın Bürosu)

AYDINLIK: Yazar Muzaffer Buyrukçu’nun cenaze namazını kılmanız üzerine tekrar gündeme geldiniz. Yeni programınıza Hz. Muhammed ile ilgili olarak eklediğiniz madde de bu çerçevede gündeme geldi. Bu sizin ilk cenaze namazınız mı?

PERİNÇEK: Bugün bir televizyonla görüşüyorduk. CHP İstanbul Milletvekili Berhan Şimşek de oradaydı. Yine bu soruyu sordular. Dedim ki Berhan Şimşek ile beraber bundan 3-4 ay önce USİAD Başkanı sayın Kemal Özden’in cenazesinde birlikte en ön safta cenaze namazı kıldık. 1990 yılında Cemal Süreya’yı kaybettik mesela. Araştırdığınız zaman onun cenaze namazında da resimlerim bulunur. Babamın, annemin ve kızkardeşim Feyza Perinçek’in cenaze namazlarını kıldım. Dayım Tümgeneral Turhan Olcaytu’nun 1. Ordu’da cenaze töreni yapıldı; orada da cenaze namazına katıldım. En yakın arkadaşım Hasan Yalçın’ın cenaze namazını partiden arkadaşlarımla birlikte kıldık.

1968’DE BARANER’İN CENAZE NAMAZINI KIVILCIMLI İLE BERABER KILDIK

1968 yılının Ağustos ayında İstanbul Şişli Camii’nde Türkiye sosyalist hareketinin en önemli önderlerinden Reşat Fuat Baraner’in cenaze töreni vardı. Ben 26 yaşındaydım. Dev-Genç Genel Başkanıydım ve bir ay önce 68 hareketinin liderliğini yapmışım. Sosyalist hareketin önemli liderlerinden Hikmet Kıvılcımlı en önde namaza durdu. Biz de onun yanında, birlikte Reşat Fuat Baraner’in cenazesini kaldırdık. Hep böyle olmuştur. Daha önce de Yeni Şafak, Milliyet, Sabah, Zaman gibi gazetelerde katıldığım cenaze namazlarından fotoğraflar yayınlanmıştı. Yani ilk defa cenaze namazı kılmıyoruz.

“PERİNÇEK, İSLAMİYET’İ SİZDEN DAHA İYİ BİLİYOR”

Size enteresan bir hikaye anlatayım. 1979 yılı, Adana Ceyhan ilçesinin Hamitbey köyü. O zaman sel felaketi olmuştu. Köyü ziyaret ettik. O gün bir köylümüz hayatını kaybetmiş; cenaze töreni vardı. Cenaze törenine katıldık; fakat sonradan bir dedikodu olmuş. “Doğu Perinçek buraya geldi, abdestsiz cenaze namazı kıldı” diye. Sonra gel zaman git zaman bir imam köye geliyor. Bu dedikodular hala devam ediyormuş. Bunun üzerine imam diyor ki: “Doğu Perinçek, İslamiyet’i sizden daha iyi biliyor. Cenaze namazında abdest diye bir mecburiyet yoktur.”
Bakın 1979 yılı. Zaten 1980–85 yılları arasında cezaevinde olduğum için cenaze namazı kılma durumum söz konusu değil. Her katıldığım cenaze töreninde namaza durmuşumdur.

AYDINLIK: Yani ilk hatırladığınız 1968 yılı?

PERİNÇEK: Ben onu siyasi hayatım bakımından söylüyorum. Çocukluğumuzdan beri gittiğimiz cenaze törenlerinde, yakınlarımızın, dostlarımızın, hocalarımızın ve Türk siyasetinin ve bilim dünyasının seçkin insanlarının cenaze namazlarına katıldım.

TURAN DURSUN’LA İSLAMİYET TARTIŞMASI

AYDINLIK: Hz. Muhammed için devrimci diyerek parti programınıza koydunuz. “Peygamberdir, yani Allah’ın resulüdür” dediniz. Peki efendim, Hz. Muhammed ve İslamiyet ile ilgili bugün söyledikleriniz ile Turan Dursun’un sizin dergilerinizde Hz. Muhammed hakkındaki yazıları çelişmiyor mu? Turan Dursun adına her yıl düzenlenmekte olan bir yarıştırmanın da düzenli seçici kurul üyesisiniz.

PERİNÇEK: Hayır, herhangi bir çelişki yok. Turan Dursun, büyük bir aydınlanmacı ve Türk milletine İslamiyet’i öğreten bir yazardır. Çoğu insanın beynini açmış ve büyük bir eğitim yapmıştır. Turan Dursun’un eserleri yeniden yayınlanmaktadır, milyonlarca kitabı satmıştır. Çok değerli bir dostumdur. Onun yaptığı hizmeti, çok az insan yapmıştır. Aydınlanma hareketimizde böyle yazarlarımız olacaktır.

Turan Dursun ile her konuda aynı değildik. Bazı konularda görüş farklılıklarımız vardı. O İslamiyet’e tarihsel bakmıyordu. Yani Turan Dursun diyordu ki, “İslamiyet’in bu hükümleri bugün uygulanamaz.” Bugün açısından bir yere oturtup, tarihsel olarak da İslam’ın oynadığı rolü reddediyordu. Bizim görüşümüz ise o zaman –ki Turan Dursun ile ben bunu çok tartışmışımdır- İslamiyet’in tarihte devrimci ve ilerici bir rol oynadığıydı. Bu görüşümüz, benim 1970’lerde yazdığım Bozkurt Efsaneleri ve Gerçek, 1985’te yazdığım Toplum ve Devlet kitaplarımda da vardır. Turan Dursun, bunu kabul etmedi.

UYGARLIK KURUCUSU VE DEVRİMCİ HZ. MUHAMMED

İslamiyet, bir ticaret uygarlığının önünü açtı. Bedevi toplumundan, kabile toplumundan, özel mülkiyet ve ticarete dayanan, dolayısıyla zenginliklerin biriktiği ve uygarlığın maddi koşullarının oluştuğu bir toplum yarattı. Bu büyük bir devrimdir. Zaten ilk büyük devrim, uygarlığa sıçrama devrimidir. O bakımdan Hazreti Muhammed, Cengiz Han, Bilge Kağan onlara benzer. Veyahut M.Ö. 5. yüzyılda Atina’nın Yunan uygarlığına geçişine benzer. Ondan biraz sonra Roma’da uygarlığın kurulmasına benzer. Bunu Turan Dursun görmüyordu. Her zaman Hz. Muhammed’in bir uygarlık kurucusu, bir devlet kurucusu olduğunu belirttik. Hz. Muhammed, ticaretin güvenliğini sağladığı için öncelikle güvence olmuş ve böylece mal dolaşımı sağlanmış, bunun sonucunda da zenginleşme gerçekleşmiştir. Bu zenginleşmeden ne çıktı? Emevi uygarlığı, Abbasi uygarlığı, ta Orta Asya’ya kadar uzanan Türk uygarlıkları, Selçuklular, Osmanlılar, Kuzey Afrika’dan Endülüs’e kadar uzanan uygarlık çıktı. Bunun ilk büyük adımını devlet kurucusu olarak Hz. Muhammed attı. 1960’lardan beri fikrim aynıdır ve fikrimde herhangi bir değişiklik yoktur. Hatta Bozkurt Efsaneleri ve Gerçek kitabını 1973 yılında hapishanede yazdım. Bu kitabı açın, Hz. Muhammed ile ilgili bu analiz vardır.

HZ. MUHAMMED’LE İLGİLİ ÜÇ YAZIM VAR

Hz. Muhammed ile ilgili benim üç tane özel araştırmam ve yazım da var. Bilim ve Ütopya’da çıkan Hz. Muhammed yazısı, Hz. Muhammed’in büyük bir medeniyet devrimi başlattığını anlatır. Bütün bunun kanıtlarını ortaya koyar. Yine 10 sene evvel Bilim Ütopya’da bir Hz. Muhammed sayımız oldu. Bir de Aydınlık’ta “Uygarlık kurucusu Hz. Muhammed” sayısı oldu.
Televizyonda da bu fikirleri anlattım. Hiç unutmuyorum, bundan 10 sene önceydi. Star TV’de olabilir, Nazlı Ilıcak’ın katıldığı bir programdı. Hz. Muhammed’den uygarlık kurucusu diye bahsettiğim zaman Nazlı Hanım, “Allah Allah bunu da duyduk. Hz. Muhammed devrimciymiş, uygarlık kurucusuymuş” şeklinde itirazları oldu.

HZ. MUHAMMED’İN PEYGAMBER OLDUĞUNU BİLMEYEN Mİ VAR?

O bakımdan Hz. Muhammed ile ilgili fikirlerimiz yeni değil. Şimdi bakın Hürriyet gazetesi, siz de söylediniz, “Hz. Muhammed, peygamberdir” diye başlık atıyor. Gülünç bu. Yani Hz. Muhammed’in peygamber olduğunu bilmeyen var mı?

AYDINLIK: Sizin bunu belirtmeniz çok ilginçmiş gibi sunuluyor.

PERİNÇEK: Mesela Doğu Perinçek “güneş doğudan doğar” dediğinde, bu ilginç mi oluyor? Hz. Muhammed’in peygamber olduğu bir gerçekliktir. Diğer dinler açısından da Hz. Muhammed, bir peygamber olarak tarih sahnesine çıkmıştır ve büyük bir medeniyet devrimine önderlik etmiştir. Bunu söylemeyen insan akılsızdır. Ama burada başka bir şey var. Aslında burada olan şudur. İşçi Partisi’ne karşı bir psikolojik savaş yürütmek, insanların kafasını karıştırmak. Normal olarak bunu bir insan sokakta duyduğunda “ ne var bunda, doğru” der. Ancak bunu kampanya haline getirdiğiniz zaman, artık bir görüntü mü ne yaratmak istiyorlar, bunu da tam anlamış değilim. Bir kumkumanın dolaştığı çok açık. Şunu da söyleyeyim. Başlıkları şöyle ya da böyle atıyorlar, ama altını okuduğu zaman insanlar, az çok gerçeği görüyor. Mesela Milliyet’in, arkasından Hürriyet’in yaptığı haberlerde yorumları kendilerine ait, ama altını okuduğu zaman insanlar gerçekleri görüyor.

ÇÜNKÜ İŞÇİ PARTİSİ TEK SEÇENEK

AYDINLIK: 1970’lerden beri Hz. Muhammed hakkındaki fikriniz aynı şekilde devam ettiği halde, bir ilkmiş gibi bugün bu kadar gündeme gelmesini neye bağlıyorsunuz?

PERİNÇEK: Doğu Perinçek’e ve İşçi Partisi’ne karşı 20–25 yıldır bir psikolojik savaş yürütülüyor. Bu bizim gücümüzü gösteriyor. Çünkü İşçi Partisi, etkili ve sistemi sarsan bir parti. Sistemin biricik seçeneğini oluşturuyor. Ne yapsanız; örneğin namaza durmasan “namaza durmadı” diye başlık atacak, namaza durduğunda “vay namaza durdu” diye başlık atıyor. “Hz. Muhammed, peygamberdir” desen, böyle bir kampanya yürütüyor. Peygamberliğinden bahsetmesen, sırf medeniyet devrimcisi desen “gördünüz mü, peygamber olduğunu söylemedi” diyecek.

“İP’YE KARŞI PSİKOLOJİK SAVAŞ İÇİN MAAŞ VERİLEN ADAMLAR VAR”

Kesinlikle ABD merkezli sistemin bir kampanyasını görüyoruz. Son yirmi yılda mevcut mafya-tarikat basınının sol partilerin herhangi birine karşı en ufak aleyhte bir haberini gördünüz mü? ÖDP, EMEP, TKP adını taşıyan parti ve diğer sol-sosyalist partilere karşı en ufak bir mücadele yoktur. Bunlara karşı bir uydurma haber yoktur. Bunlara karşı psikolojik savaş yürütülmez. Sistem bunları İşçi Partisi’ni kuşatacak, daraltacak ve mümkünse solu bölecek unsurlar olarak değerlendirmektedir. İşçi Partisi’nin aleyhine ise her hafta onlarca haber çıkıyor. Hatta çeşitli gazetelerde sırf İşçi Partisi’ne karşı psikolojik savaş yürütsün diye maaş verilen adamlar vardır. Bunlar, psikolojik savaş elemanları. Hürriyet’teki Hadi Uluengin, Ahmet Hakan, Ahmet Kekeç, Nuh Gönültaş, Emre Aköz gibi. Bunların bazıları, sırf Doğu Perinçek’e saldırsın diye oradan maaş almaktadırlar.

AYDINLIK: İsmini belirttiğiniz köşe yazarlarından Ahmet Kekeç ve Nuh Gönültaş, yazılarında sizin din düşmanlığından bu noktaya geldiğinizi iddia ediyorlar. Geçmişten bugüne düşündüğünüzde hiç din düşmanlığı yaptınız veya dini hedef aldınız mı?

PERİNÇEK: Hayatımda din düşmanlığı yaptığımı gösteren bir dönem yok. Hiçbir zaman din düşmanlığı gibi bir temayla toplumun önüne çıkmadım. Her zaman laikliği savundum ve bu konuda halkı doğru bilgilendirdim. Mesela Kuran-ı Kerim’in Nur, Nahl, Rum ve Ahzab surelerinde kölelik ve cariyelik var. Ben mesela bunu sürekli gündeme getirmişimdir. İslamiyet, 6. ve 7. yüzyıla göre tarihin bir büyük atılımı ve ilerlemesidir. O günkü kuralları bugüne getirip aynen uygulamaya kalktığınız zaman olmaz. Çünkü her şey zamana göredir. Hz. Muhammed de bunu belirtiyor. Aklınızı kullanın, “İlim Çin’de olsa gidip bulun” diyor. “Her şey bu kitaptadır, bu kitabın dışında bir şey yoktur, ilmi de bunda bulursunuz” diye bir sözü var mı? Demek ki kitabın dışında bir bilim var. Keşifler yapılıyor, insanlık ve bilim ilerliyor. O bakımdan Hz. Muhammed, araştırmaya ve bilime yönlendiren bu müthiş sözü ifade etmiş. Hep bunlara dikkat çektim. Bunun din düşmanlığıyla ilgisi yok.


ŞERİATI BUGÜNE UYGULAMAYA KALKMAK İSLAMİYET’E EN BÜYÜK KÖTÜLÜK

Ben yine şunu söylüyorum. Şeriatı, ayetleri, sureleri getirip bugüne aynen kimse uygulayamaz. Buna kalkıştıkları zaman İslamiyet’e de en büyük kötülüğü yapmış olurlar. Çünkü İslamiyet o uygarlık ve ilerleme döneminde içtihat kapısını daima açık bırakmıştır. Ve Kuran-ı Kerim’de de birçok düzenlemeler o zamanın ihtiyaçlarına göre yapılmıştır. Kadın mirastan yarım hisse alsın deniyor. Siz bunu bugün savunabilir misiniz? Köleliği ve cariyeliği bir kurum olarak Kuran-ı Kerim kabul ediyor diye, bugün uygulamak mümkün mü? Bugünün şartlarına göre her şey uygulanacaktır. Laiklik niçin ortaya çıkmış? Aklımızı kullanarak, toplumun çıkarını düşünerek, halkın ve emeğin menfaatlerini öne çıkararak ekonomiyi, kültürü ve toplumun diğer alanlarını düzenlemek. Yani din vicdandadır, vicdanlardaki dine herkes saygı gösterecektir. İbadet ve inanç özgürlüğü olacaktır. Ama vicdanlardan taşıp ekonomiyi, siyaseti, devleti vs. düzenlemeyecektir. Düzenleyecektir dediğiniz zaman 6. yüzyıldan 13. yüzyıla kadar ileri olan bir şey ayak bağı haline getirilir. Laikliğin zaten ortaya çıkış sebebi budur.

TÜRBAN, BİR SOSYETE GİYSİSİDİR

AYDINLIK: Ahmet Hakan’ın bugünkü köşe yazısında yer alan iki iddia var. Birincisi sizin “türbanlılar İran’a gitsin” dediğiniz. Geçmişte böyle bir açıklamanız oldu mu?

PERİNÇEK: Türban, bir sosyete giysisidir. ABD tarafından Türk kadınının başına 1970’lerin sonunda geçirilmiştir. İslamiyet’te böyle bir hüküm yok. İslamiyet’te ziynetlerinizi örtün deniyor. Ancak örtünün derken kafanıza çuval geçirin demiyor. Kadının bir cinsel varlık olarak sahnelenmemesine dikkat ediyor. Bir soru atıyorum ortaya. Türbanlı olarak tarlada çapa yapabilir misiniz? Kadın, çapa yapıyor. Türbanla bir laboratuarda çalışabilir misiniz? Bir doktor, türbanlı olarak doktorluk görevini yerine getirebilir mi? Kafasında o giysiyle bir hastanın akciğerlerini dinleyebilir mi? Hayata uymuyor.

Kökü nerededir türbanın? Rahibe kıyafeti, Hıristiyanlıktan gelme bir giysi. Bizim tarihimizde yok. Bana bir tane türban resmi göstersinler 1970’ten önce. Osmanlı tarihinde de türban yok. Her zaman tutumum bu olmuştur. Ama türban giyen insanlar bizim kardeşlerimiz. O türbanı giyen kardeşlerimize ben “İran’a gitsinler” der miyim? Bu kadar terbiyesiz ve bizim vicdanımıza sığmayacak bir tavır olabilir mi? Ben, Cumhuriyet’i yıkmak için bir bayrak olarak kullanıldığı, toplumumuzda da kadını bir cinsel nesne haline getirdiği için türbanın yanlış olduğunu hep söylemiş ve anlatmışımdır.

Tabii Ahmet Hakan namuslu bir insansa “türbanlılar İran’a gitsin” dediğimi göstersin bakalım.

PSİKOLOJİK SAVAŞ ELEMANLARININ AKLI

AYDINLIK: Ahmet Hakan, ayrıca sabetaycılık kitaplarıyla ünlenen Soner Yalçın’ın sizin de dedenizin Selanik’ten göç ettiğini yazabileceğini belirtiyor. Dedenizin Selanik’ten göç etmesi gibi bir durum söz konusu mu? Ayrıca Ahmet Hakan neden böyle bir şey yazma ihtiyacı duymuş olabilir?

PERİNÇEK: İlk önce ikincisine cevap vereyim. Böyle bir soruyu bir tek psikolojik savaş elemanları, yani CIA gibi kuruluşlarda psikolojik savaş dersi görmüş olanlar yazar. Doğu Perinçek’in dedesi baba tarafından şöyle; babam Sadık Perinçek. babası Mehmet Cemal Perinçek, onun babası Hacı Sadık. Gördüğünüz gibi dedemin babası Hacı. Ayrıca akrabalarımızın bir kısmı hala Suudi Arabistan’dadır. 1915 yılında benim dedemin babası Mekke’de, amcası da Cide’de posta müdürü. Hacı Sadık’ın babası Mehmet, onun babası Hacı Yaşar, Hacı Yaşar’ın babası yine Mehmet. Mehmet’in babası Hasan Kafkaslardan gelmiş. Ben şimdi sekiz göbeğimi saydım. 1760’larda Kafkaslardan geliyorlar. Öte tarafa geçeyim. Dedem öğretmen İbrahim Olcaytu, Darendeli. Darende’de herkesin bildiği Hacıoğulları ailesidir. İbrahim’in babası Bekir, Bekir’in babası, tekrar İbrahim, İbrahim’in babası Hacı, Hacı’nın babası Mehmet, Mehmet’in babası tekrar İbrahim. Veyahut da benim dedem Selanik’ten gelse ne olur? Selanik’ten gelenler bizim yurttaşımız değil mi? Ama burada bir şey var? Bakın Selanik’ten geldiler demiyor. Yakında Soner Yalçın böyle yazar diyor. Amaç okuyanda şöyle bir izlenim bırakmak: Doğu Perinçek’in dedeleri de acaba Yahudi mi? Yani Yahudi demek istiyor. Bunu bir tek psikolojik savaş elemanı akıl eder. Normal bir insanın aklına böyle bir şey gelmez. Yani öyle bir şey söyleyecek ki, okuyanda şüphe uyandıracak. Diyelim 500 bin okuyucusu varsa Hürriyet’in, bunun bini bunun böyle olmadığını bilecek. Ama 499 bin kişiyi aldatmış olacak. Psikolojik savaş zaten budur. Bir gazetecinin, ahlaklı bir insanın yapabileceği bir iş değildir.

DEĞİŞİKLİK ŞU: İP’NİN BÜYÜMESİNİ TESPİT ETTİLER

AYDINLIK: Mao çizgisindesiniz ve Turan Dursunlarla birlikteydiniz, bugün Hz. Muhammed ile ilgili açıklamalarınız üzerine başka bir çizgiye geçtiğiniz söylenebilir mi?

PERİNÇEK: Turan Dursun bugün yaşasa yine bizim dergilerimizde yazar. Turan Dursun, büyük bir bilim insanıdır, milletimizi aydınlatan büyük bir değerdir. Turan Dursun’dan vazgeçilir mi?

Az evvel belirttiğim gibi ben 30 yıl önce de Hz. Muhammed hakkında bu fikirlerimi açıklıyordum. Büyük bir devrimci olduğunu söylüyorum. O zaman da laikliği savunuyordum, bugün de laikliği savunuyorum. O zaman da bilimsel sosyalisttim, bugün de bilimsel sosyalistim. Değişen bir şey yok. Ama ne var? Değişen şu; İP çok büyük bir hızla büyüyor. Bunu karşı taraf tespit etti. Bu gelişmeye karşı nasıl bir kumkuma, bir kampanya yürütebiliriz sıkıntısı içindeler. Değişen bu. Kuvvetlenen İşçi Partisi’ne karşı düşman da bazı tedbirler alıyor.

HER BİRİ KENDİ ÇAĞININ DEVRİMCİSİ

AYDINLIK: Mao’nun bırakılması gibi bir durum söz konusu değilse, Mao ile Hz. Muhammed’e birlikte sahip çıkıyorsunuz sonucu mu çıkıyor?

PERİNÇEK: Mao da putları kırdı, 1920’lerin Çin’inden başlayarak, 1976 yılında ölene kadar. Mao bir put kırıcısıydı. Hangi putları kırdı? Emperyalizme karşı savaştı. Zulme, haksızlığa, sömürüye karşı vatanının bağımsızlığını sağladı. Çin’in bugünkü hale gelmesinde ve atağında yatan esas etken, Mao’nun attığı temeldir. Hz. Muhammed de putları kırdı. Yani Mao ile Hz. Muhammed karşı karşıya konacak insanlar değil ki. Hz. Muhammed, Mao, Lenin, Cengiz Han, Mete… Herkes kendi bulunduğu dönemin devrimini yapar. Şimdi Hz. Muhammed’e 7. yüzyılda bir sosyalist devrim yaptıramazsın. Veya 21. yüzyılda Mao’ya Hz. Muhammed’in yaptığı işi yaptıramazsın. Her çağda toplumların önünde bir atılım vardır ve o çağa göre olur. Hz. Muhammed 20. yüzyılda dünyaya gelmez, Mao da 7. yüzyılda dünyaya gelmez. Atatürk 12-13. yüzyılda gelemezdi. O yüzyılların toplumu çürüyen bir Osmanlı toplumu değildi. Çöken Osmanlı devletinden yeni bir Cumhuriyet’in kurulması değil mi Atatürk? 1240’ta Moğollar gelip Selçukluları yendikten sonra devlet dağıldı, cumhuriyet kuruldu mu? Tekrar Selçuklu devletinin yerine Osmanlı devleti beylikleri bir araya getiriyor. Çünkü bu çağda cumhuriyet kurulamazdı. O dönemde milli devletin lafı bile edilemezdi. Ama 1920’lerde cumhuriyetin koşulları vardı. 1800’lerin sonlarından itibaren bir cumhuriyet Türkiye’de oluşmaya başlamıştır. Onun için her devrimci, çağının devrimcisidir. Çağında yapılacak devrimi ancak yapabilir. Her toplum kendi önündeki sorunu çözer. Diyelim 1920’de toplumun sorunu işgalden kurtulmaktı. Atatürk, Kurtuluş Savaşı’yla o sorunu çözdü. Hz. Muhammed 571’de doğduğuna göre, 6. yüzyılın sonunda ve 7. yüzyılın başında da oradaki Bedevi toplumunun sorunu neydi? Kervanların ticaret güvenliğini sağlamak, ağır tefeciliği ortadan kaldırmak, can ve mal emniyetini sağlamak, işte Hz. Muhammed de bunu yaptı.

MAO’YU ERDOĞAN BİLE REDDEDEMEZ

Şimdi Mao konusuna da gelelim. Niçin İşçi Partisi’nin yeni tüzüğünde Mao’nun ismi yok.? Bunun yanıtı, “Türkiye nereye geldi” sorusuyla verilebilir. Ülkenin bütünlüğü, milli devlet ve Cumhuriyet tehdit altında. Siz ABD’den gelen bu tehditleri ve iç yıkıcılığı ancak Atatürk bayrağı altında önleyebilirsiniz. Mao bayrağı altında Türkiye’de milliyetçileri, halkçıları, sosyalistleri bir araya getirmeniz mümkün değil. Bugünün gereklerini İşçi Partisi tespit etti. Ve programından Mao’yu çıkardı. Bu Mao’ya sırtını dönmek, Mao’yu reddetmek değil. Çünkü bugün Mao’yu Tayyip Erdoğan bile reddedemez. Her Çin’e giden çarpılarak geliyor. ABD’de ve Avrupa’da Çin hayranlığı gelişiyor. Neden, Çin, 50 yıldan beri yılda yüzde 10 gibi tempolu bir gelişme gösteriyor. 50 yılda bir toplum dünya tarihinde bu kadar gelişmez. Ekonomik, kültürel ve toplumsal bakımdan ilerleyemez. Bu Mao’nun büyük başarısı. Mao’dan öğrenmeden, Mao’yu incelemeden bugünkü Çin hakkında bir analiz yapabilir misiniz? Bunun için bugünün dünyasını anlamakta Mao’yu inceleyeceksin. Atatürk’ü bilmeden de 21. yüzyılı çözemezsin.

AYDINLIK: İsrafil Kumbasar, bugünkü köşe yazısında Yeniçağ gazetesine ziyaretiniz sırasındaki görüşmede “milli unsurları, başkalarının kahramanlarının gölgesi altında toplamak mümkün değil” dediğinizi belirtiyor. Siz, Marks, Lenin ve Mao’yu “başkalarının kahramanları” olduğu için mi programınızdan çıkardınız?

PERİNÇEK: “Başkalarının kahramanları” sözünü ben kullanmadım. Ben aynı size söylediğim gibi, Mao diye söyledim. ABD emperyalizmine karşı Mao bayrağıyla mücadele yürütemezsiniz. Biz bunu 40 yıldır biliyoruz. Ama bugün değişen ne? Mao’nun önemini kabul etmeyen ve saptamayan insanlarla da bir partide buluşuyorsunuz. Onun kabul etmediği bir şeyi parti programında tutmak bizi başarıya götürmez. “Başkalarının kahramanları” lafını kullanmadım, ama bunun o kadar önemi yok. Sayın Kumbasar, Mao’nun adını geçirmemek için belki bunu bir incelik olarak yaptı.

“MUHAFAZAKAR DEDİKLERİNİ KAZANACAĞIM”

AYDINLIK : Son açıklamalarınız ve program değişikliği sağ veya muhafazakar seçmene yönelik bir hamle mi, başka bir deyişle dindar vatandaşlara göz kırpmak mı? Örneğin CHP lideri Baykal’ın sağ seçmene yönelik açıklamalarından sizi ayıran ne?

PERİNÇEK: Hayır hiçbir ilgisi yok. Onların muhafazakar dediği seçmen, benim milletim. Tabi ben onları kazanmaya çalışacağım. Bunları neyle kazanmaya çalışacağım? AB’ye karşı savunduğum programla, ABD denetiminden Türkiye’yi çıkarma programıyla, özelleştirmelere karşı KİT’leri savunarak, tarımın çökmesi durumundaki köylüye doğru programlar getirerek, Türk bayrağı altında Türk lirası olur, dolar ve avro yasaklansın diyerek, ekonomik, kültürel, her yönden o insanlarımızın menfaatlerini savunarak…

Muhafazakar dedikleri işçidir, esnaftır, köylüdür ve ben onları kazanacağım. Ama onların diyelim inançları doğrultunda belli yönelişler içerisine gireceğim, onların sempatisini kazanacağım. Bunlar çok büyük yanlışlar. Neden, çünkü İşçi Partisi laiklik konusunda sağlamdır. Dünya işleri, dünyevi akılla çözülür. Ama vicdanda herkesin inancı vardır ve ona saygılıyız. Atatürk’ün “dünya işleriyle din işlerini ayırmak” -ki Mustafa Celalettin Paşa tarafından ilk kez ifade edilmiştir- tanımından hiçbir vazgeçme olmaz. Hz. Muhammed konusunda söylediklerimiz de bir sempati toplama falan değil. Nedir, bilimsel gerçekleri toplumumuza sunmak. Hatta Hz. Muhammed konusunda bizim yaptığımız açıklamalar, insanlarımızı eğitmek, dönüştürmek için. Bakın Ege Bölgesinde bir imam beni ziyaret etmişti. Ona “İlahiyat fakültelerinde İslam bilim tarihi okutuluyor mu” diye sordum. Şaşırarak okutulmadığını öğrendim.

“İSLAM’IN UYGARLIĞIN ÖNDERİ OLDUĞUNU ÖĞRETECEĞİZ”

İslam, 7.-16. yüzyıllar arasında Orta Asya’dan Endülüs’e kadar olan uygarlığın önderiydi. Emeviler, Abbasiler, Selçuklular, Osmanlılar vs… Bunlar 7-8 yüzyıl insanlığa önderlik ettiler. Logaritmayı el-Harezmi, -Avrupalılar Harezmi’yi logaritma diye söyleyebildiler- keşfetti. El-Cabir cebiri, el-Şemih kimyayı buldu. Farabi ve İbn-i Sina tıpta Batı’nın hocaları durumuna geldiler. Astronomide Uluğ Bey, matematikte Ömer Hayyam. Bakın bunları biz hep işlemişizdir. Bakın bir Ebul-izz El-Ceziri vardır. 13. yüzyılda ilk otomatik makineleri yapan El-Ceziri’dir. Otomasyonun ilk başlangıcıdır. Bütün bunları biz eskiden beri işliyoruz. Bunu siz halka öğrettiğiniz zaman, hem geçmişte uygarlığa katkıda bulunmuş olmakla İslam olarak, Türk olarak kendine güven gelir; Batı medeniyetine hayranlık kalmaz. Hz. Muhammed’i de Batı’nın kabul edeceği bir medeniyet devrimcisi olarak anlattığınız zaman Batı’nın karşısında ezilmez. Boynu bükük olmaz.

AUGUST BEBEL DE Mİ HİDAYETE ERDİ?

Hz. Muhammed’i Hıristiyanlara peygamber olarak kabul ettiremeyebilirsin, ancak onun büyük bir medeniyet devrimcisi olduğunu anlattığınız zaman saygıyla eğilirler. Örneğin Karl Marks, bir Hz. Muhammed hayranı. Büyük Alman şairi Goethe de öyle, hatta onun Müslüman olduğu birçok yerde söylenir. Kitaplarında Hz. Muhammed’den büyük bir hayranlıkla söz eder. Büyük Alman sosyalist düşünür ve siyaset adamı August Bebel’i ele alın. “Hz. Muhammed” diye çok güzel bir kitabı vardır. Bu kitabı okuduğunuz zaman “August Bebel hidayete erdi” mi diyeceksiniz?

“HANGİSİ ABD’YE ZAMAN’DAN DAHA UZAK”

AYDINLIK: Yeni tüzük ve programınız hakkında bilgilendirmek amacıyla gazeteleri ziyaret ediyorsunuz. Ancak bu ziyaretlerden biri çok dikkat çekti? Sizin bazı basın toplantılarınızda “İP’yi karalamak için çıkarılıyor” dediğiniz Zaman gazetesine yaptığınız ziyaret. Bu ziyaret üzerine “tutarsızlık” iddiaları gündeme geldi.

PERİNÇEK: Son derece tutarlı. Çünkü biz basın toplantılarımıza bütün gazeteleri çağırırız. Şu gazeteyi, bu televizyonu beğenmiyorum ve çağırmıyorum demeyiz. Zaman gazetesine bütün basın toplantılarımızı bildiririz. Yalnız Zaman’a değil, Türkiye’deki bütün gazetelere hiçbir ayrım yapmadan bildiririz. Peki tüzüğümüzü ve programımızı yapmışız. Nereyi ziyaret edeceğimize karar verirken hangi kıstasa göre ayrım yapacağız. Bu gazetelerden hangisi diyelim ABD’ye Zaman’dan daha uzak. Oturup bunu mu tartışacağız? Gazete gazetedir, televizyon televizyondur. Parti olarak görevimiz, kendimizle ilgili doğru bilgileri onlara ulaştırmaktır. Onlardan da beklentilerimiz bunları topluma doğru şekilde yansıtmalarıdır. Burada önyargılarla “ona gitmiyorum, buna gitmiyorum” olmaz. Bu şekilde karar verdiğiniz zaman, hiçbirine gitmemeniz lazım. Ama daha ilgincini söyleyeyim. Gazetelerde “Zaman’a gitti” başlıklı haberler yer alıyor. Bu gazetelere soruyorum. Niçin siz Fethullah Hoca’dan ödül alan Ecevitleri, Süleyman Demirelleri, Hikmet Çetinleri, kendi yazarlarınızı göklere çıkardınız? Onlara hiç en ufak bir eleştiri yaptınız mı? Ben Fethullah Hoca’dan ödül aldım mı? Onunla görüşmeyi kabul ettim mi?

FETHULLAH HOCA HABERLERİNE SANSÜR

Bu gazeteler, Fethullah Hoca ile ilgili hangi haberi yayınladılar? Sanırsınız ki Fethullah Hoca, bu gazeteler açısından boykot edilmesi gereken bir kişi. Fethullah Hoca’yı tepelerinde taşıyan bu gazeteler. Hürriyet, Sabah, Milliyet, Vatan ve diğerleri Fethullah Hoca’yı tepelerinde taşımadılar mı? Fethullah Hoca ile ilgili açıkladığımız bilgileri sansür etmediler mi? Daha yeni Danıştay saldırısı oldu. Danıştay tertibinin başında olan Emniyet İstihbarat Daire Başkanını açıkladık. Bu gazeteler açıklamamıza yer vermediler. Neden çünkü bu istihbarat daire başkanı Fethullahçı. Fethullahçı olduğuna dair bir valinin raporunu açıkladık. Ama bu gazeteler Fethullah ile işbirliği halindedir. Ben Fethullah ile işbirliği yaparsam bombardımana tutsunlar beni.

TÜM ÖZEL OKULLAR KAMULAŞTIRILACAK

İşçi Partisi bu programda neyi getiriyor? Tüm özel okullar kamulaştırılacak. Cumhuriyet’in eğitimini yapacak. Vatanın ipliği nasıl satılır diye eğitim yapan, tarikat eğitimiyle milletin beynini sulandıran özel okullar Tevhid-i Tedrisat Kanunu gereği eğitimin birliği için kamulaştırılacak ve Cumhuriyet’in eğitim kurumları haline getirilecektir. Bu gazeteler, bu programın bu maddesini verebiliyorlar mı?

Bunların hepsi Fethullah Hoca ile sermaye ilişkisi ve alışveriş içerisindeler. Fethullah Hoca’nın bu gazetelerde özel bir yeri vardır. Ona kimse dokunamaz. Hatta bunu söyleyen yazarlar vardır. “Biz, Fethullah Hoca hakkında bir yazı yazamayız” diye.

Zaman gazetesi Fethullah Hoca’nın diye bir şey yok benim için. Hürriyet gazetesi de Aydın Doğan’ın. Sabah gazetesi de Turgay Ciner’in. Gazete gazetedir benim için. Hepsine bilgileri veririm. Onları yayınlamak, değerlendirmek onların bileceği bir iştir.

“GEREKİRSE BUSH’LA DA GÖRÜŞÜRÜM”

AYDINLIK: Zaman’ın ziyaretiniz üzerine “Zaman’ı ziyaret eden Perinçek, yakında Fethullah Hoca ile de görüşür” yorumları yapıldı. Fethullah Hoca ile görüşür müsünüz?

PERİNÇEK: ABD Başkanı Bush ile görüşsem ne diyecekler? Bakın şöyle bir yanlış var. Ben, Fethullah Gülen’in temsil ettiği tarikatlarla savaş açmış bir insanım. O başka bir şey, görüşmek başka bir şey. Fethullah Hoca ile görüşmem geçmişte söz konusu değildi ama, peki ben ABD Başkanı Bush ile görüşsem, Fethullah’tan daha iyi bir adam mı? Ben 1990’da Lüksemburg’da Avrupa’nın bir numaralı lideri Poos’la görüştüm. Türkiye’de başbakanlar bu liderle görüşememiştir. Beni davet ettiler Lüksemburg’a ve Avrupa Parlamentosu’nda konuşma yaptım. Bundan dolayı eleştirsinler beni. Sen Avrupa’nın en büyük adamıyla neden görüştün diye? Bir politikacı, devrimci, düşmanıyla da görüşür. Ben Bush’la da görüşürüm, Avrupa’nın bir numaralı adamıyla da görüşürüm. Çin Halk Cumhuriyeti’nin liderleriyle de görüştüm. Mao’dan sonraki lider Hua Guo Feng’le görüştüm ve Çin’in değişik devlet adamlarıyla 31 seneden beri görüşüyorum. Yani ben devrimci ve ilerici devlet adamlarıyla da görüşürüm, karşı tarafın liderleriyle de gerektiği zaman görüşürüm.
Atatürk, Anadolu’ya gelirken çeşitli İngiliz ve diğer yabancı devlet temsilcileriyle görüştü. Niye görüşmesin? İsmet Paşa gitti, Lozan’da düşmanımız olan İngilizlerle, Fransızlarla masaya oturdu. Ama Fethullah Hoca’yla bir görüşme yapmamım hiçbir anlamı yok. Görüşmek, kendi başına bir değerlendirme gerekçesi olamaz. Hangi amaçla görüşülmüş, bu önemli.

“TÜSİAD’IN KONUMU BELLİ”

AYDINLIK: Zaman gazetesinin ziyaretinizde “TÜSİAD’ı da ziyaret eder misiniz?” sorusunu “Gideriz, niye gitmeyelim” diye yanıtlamışsınız. İşçi sınıfını adına taşıyan bir parti olarak, TÜSİAD’la görüşmeniz doğru olur mu?

PERİNÇEK: Buralarda “etmem, ederim, edeceğim” gibi bir şey yok. Türkiye bugün büyük tehditlerle karşı karşıyadır. TÜSİAD’ın ise konumu belli. TÜSİAD, Türkiye’nin son 20-25 yılda batağa sürüklenmesinde çok olumsuz roller oynamış olan sermaye grubunun yoğun olduğu bir kurumdur. ABD ve Avrupa ile çok kuvvetli bağları vardır. Ama görüşülmez diye bir şey yok. Ama benim bugün aklıma TÜSİAD ile görüşme hiçbir şekilde gelmedi. Koşullar gerektirir, bir anlamı olur, o zaman elbette görüşülebilir. Ben kimseyle görüşmeyi bir kalemde reddetmem. Kimseyle de faydasız ve anlamsız görüşmeler yapmam.

1969’DA KEMALİST DİYE SUÇLANDIM

AYDINLIK: Ahmet Kekeç de köşe yazısında sizin 70’li yıllarda “Kurtuluş Savaşı, Yunan emekçilerinin zaferidir” dediğinizi iddia ediyor. Bunun yanında “Kemalist burjuvazinin emekçileri ezdiğini” söylediğinizi de iddia ediyor. Siz 1970’lerde “Yunan emekçilerinin zaferi ardından emekçiler Kemalist burjuvazi tarafından ezildi” iddiasını taşıyıp, yaklaşık 30 yıl sonra mı Kemalist Devrimi tamamlamak fikrine ulaştınız?

PERİNÇEK: “Kurtuluş Savaşı, Yunan emekçilerinin zaferi” demek, delilerin yazabileceği bir şey. Benim 1960’lardan beri kitaplarım var. Türkiye sol hareketi içinde başından beri Kemalist Devrimi savunan bir tek biziz. TİKKO bizden neden ayrıldı? Garbis Altunoğulları, İbrahim Kaypakkayalar bizi “Kemalizm’i savunuyorlar” diye suçladılar. 1969-70’te Garbis Altunoğulları ve birinci tasfiyeciler, ardından İbrahim Kaypakkaya ne diyordu? “Doğu Perinçek, Kemalist’tir. Benim Kemalist Devrim kitaplarım ne zaman çıkmaya başladı? 1974-75 yıllarında. 31 sene önce ilki ve şu anda 4 cildi buldu. İlk çıkan kitap nedir? Sol içinde Kemalizm’e saldırgan tutum alanlara yanıt. Birinci sayfasında bir ithaf vardır. Ne der? “Kurtuluş Savaşı’nın büyük önderi, büyük devrimci Mustafa Kemal Atatürk’ün anısına…” Kurtuluş Savaşı’nı Yunan emekçileri kazandı diyen biri bunu yapar mı? Ama Yunan Komünist Partisi bizim Kurtuluş Savaşımız sırasında Yunan ordusu içerisinde bildiri dağıtmıştır. Bildiride “Türkiye emperyalizme karşı savaşıyor. Emperyalizme alet olmayın” denilmiştir.

Kemalist Devrimin işçi ve köylü politikasına gelince… Devletin ilk sermaye birikimi nereden olur? İşçilerin ve köylülerin sırtından olur. Yani işçi ve köylülerin mümkün olduğu kadar tüketimlerini sınırlı tutmak, buradan bir birikim sağlayıp yatırım yapmak. Tasarrufu nereden sağlayacaksınız? Tüketimi kısarak tasarruf sağlayacaksınız ki, Türkiye o fabrikaları kuracak, demiryollarını yapacak vs. Bu ekonomik bakımdan doğrudur.

Çin için de aynı şeyi söylemiyorlar mı? Çin’de işçiler düşük ücret alıyor falan filan. Çünkü Çin topluma verdiği ücreti dar tutuyor ama, üretimini ucuza mal ederek bütün dünyada muazzam bir atak yapıyor. Çin’de üretimi artırdığı için işsizlik de olmuyor. Az ücret veriyor, ama herkesi çalıştırabileceği bir ekonomi politikası izliyor. Stalin dönemi Rusya’sında, Atatürk dönemi Türkiye’sinde ve Çin’de uygulanan işçi ve çiftçiye yönelik politikalar aşağı yukarı aynıdır.